Het archief

Even geen zin in reacties

nice out

it’s too nice out
to write that poem today;
clouds are doing sheep,

sheep are doing clouds
and everything conspires
in favor of all.

it’s too nice out
to write that poem today;
there’s damp grass to lie in,

I lie in damp grass
and that which is quiet
is still with me.

talking is tough
and I have little to say,
I breathe in the good stuff,

purge shadows away;
it’s too goddamn nice out
to write that poem today.

Even geen zin in reacties

big mother

when big mother is whole,
she radiates good thoughts;
veranda thoughts of summer

with the wind blowing in just
so it smells the pigs, the sheep
the cattle, far off, bleeding.

sweet, sweet smell, good smell
of hunger that is in the mouth
to fill it, to cut, crush, swallow

whole – when big mother is,
there’s heavy petting. here boy,
here doggy, good doggy knows

when big mother is broken,
sweet summer blood smells
get stronger still and closer.

Even geen zin in reacties

Ana

01 mei: 56,8 kg

Vuurwerk met iemand
En daarna helemaal naar
Aardbeitjes ruiken

Haiku. Moesten we schrijven voor school.
Anyway, ik heb nu een vetpercentage van 13,3%
en dan loop ik vandaag in de zon naar huis – aan de ene kant
echt great, maar op dat moment besefte ik me meteen
dat de hele situatie niet echt great was: mijn mond
stinkt, ik heb een hele pot duopenottie uitgelikt.

Dusch. Het plan.

Ontbijt: Niks
Tussendoor: Niks
Lunch: Stukje komkommer
Tussendoor: Niks
Avondeten: 1 schep boontjes & ½ schep aardappelpuree.

Het liefst wil ik een pelgrimsroute doen,
maar ik ga meer dansen in mijn kamer:
you won’t know the fucking difference.

04 mei: 56,9 kg

Ellow. How’s life there? Hier is het nog steeds kut.

Dat bewijst die gigantische drol in de wc-pot van zonet wel (sorry).

Ik stel me behoorlijk kwetsbaar op, moet ik zeggen.

07 mei: 56,8 kg

Genoeg gezeik.

Hoe ga ik het vanaf nu aanpakken? Anders.
Wat betreft automutileren: daar is geen twijfel
over mogelijk, dat doe ik gewoon.

Ik bedoel, boeiend. I believe in control.

Ik heb me zes uur opgesloten in mijn kamer
en me helemaal kapot gesneden. Het bleef
maar bloeden. Zo grappig, ik hield gewoon
niets meer binnen!

Ik ging naar bed met een mooi, leeg gevoel.

09 mei: 56,8 kg

“Howaboutdinsdagnazessennagenietenvandezonmetbiertjesenwijntjesenseksenzo?”
Wtf. Waarom sms ik dat met zo’n regenboogje (I love dat regenboogje
staat voor dromen, geluk, weet ik het) erachter? Weet ik het.

Anyway, daarop kreeg ik niks meer terug. Bah. Het is zo bahbah.
Ik kon wel janken. Kan wel janken. Heb gejankt.
Verder ben ik echt dood (en dik), maar boeiend.
Bah graftakke tering kut blehhhh.

10 mei: 55,9 kg

Een week lang primitief kamperen in de natuur:
mijn moeder veranderde in een groot, groen blok,
de eenzaamheid in een ring van gevlochten touw.

Attributen verzameld, op naar stap twee: zie de zon,
word gelukkig keidronken tussen de hanenkammen,
in de frisse ochtendlucht met de mooie roze wolken

wil ik al mijn botten kunnen zien, met bovenbenen
die elkaar niet raken als een Operation Beautiful
briefje van een hoog gebouw afwaaien: woeiiiiiiiii.

14 mei: 55,1 kg

08:30 drie crackers met chocopasta (overgeven)
10:30 twee pakjes liga, appel (overgeven)
13:00 negen chocolade koekjes (overgeven)
14:00 nog. meer. chocolade koekjes. (overgeven)
15:00 halve zak chips (overgeven)
15:30 pakje liga (overgeven)
17:15 chips (goh…) (overgeven)
17:30 een reuze krakeling, bastogne koeken (overgeven)
18:00 appel (overgeven)
19:00 avondeten: macaroni (overgeven)
20:15 twee stroopwafels (overgeven)
20:45 halve komkommer (overgeven)
22:30 vier pakjes sultana (overgeven)

Zo. Dat is er dus ook weer uit.

16 mei: 55,1 kg

Wat een topweekend! Ik heb nu dus 50 uur
niks gegeten. En dan ook nog heerlijk hockeyen
in het zonnetje Kcals verbranden, net zolang

tot ik dun ben als een regenboog, kleurrijk
maar doodstil herinnerd als een mooi meisje
dat jongens supermakkelijk konden optillen.

Ook al heb ik nu keelpijn en zijn mijn knokkels
kapot: het gaat goed, het gaat lekker: de vloer
zal niet meer kraken als ik eroverheen loop.

17 mei: 55,4 kg?

Mijn moeder heeft de weegschaal afgepakt.
De controle is WEG. WEG. WEG.

WAAROM BEN IK HET PERFECTE VOORBEELD
VAN DE MEEST IMPERFECTE, MISLUKTE
KUT-PERSOON DIE ER OOIT HEEFT BESTAAN,
BESTAAT EN ZAL BESTAAN?

Ik bedoel: MEGABUIK 2 X 15 met BAL.
Ik bedoel: VIER napolion salmiak
Ik bedoel: la la la la depressie.
Ik bedoel: dankjewel, moeder.

Me is very MAD @ me.
En dan zit ik ook nog met die ring van eenzaamheid.

18 mei: 10055,4 kg?

Ben 10.000 kg aangekomen. Maar ik heb gebraakt,
gebraakt, gebraakt, gebraakt. Toen haatte ik mezelf
minder, maar het is heel erg tijdconsumerend.

Ik heb bij Bleedlikeme – ze zit schuin voor me
ijsklontjes te eten – aangegeven dat ik wil
meedoen met de afvalwedstrijd in juni,

maar mijn ouders dwingen me. Mijn vader
zal ook wel weer die zalmsalade maken
voor ik doodga. Daar kom ik dus niet onderuit.

Kan ik jullie trakteren op wat héérlijke thinspo?

21 mei: 53,3 kg

Woehoe, je had mijn moeder moeten zien toen
de huisarts zei dat ik last had van ‘pubergrillen’.
Zij schuldgevoel omdat ze mij had volgestouwd.

Ik bedoel: be-fucking-grafenis. Alsof ik doodga
als ik niet eet. Dank je wel, moeder.

In werkelijkheid zijn jullie vast beeldschoon
en willen jullie onnodig afvallen. Ik niet. Ik krijg
geen lucht door al dat vet dat op mijn borst drukt.

Anyway. Stel je voor dat je een wc-bril
om je mond laat tatoeëren. Dan kots je
in feite al in het riool.

Dusch.

29 mei: 49,0 kg

65 64 63 62
61 60 59 58
57 56 55 54
53 52 51 50
49 48 47 46
45 44 43

This is gonna be my summer.
Ik weet het zeker. <3

Even geen zin in reacties

the astronaut’s room

the last astronaut fills his suit
case with memories, sits on it
to keep it from floating away
and waits.

outside,
darkness drips from branches
in ropes thick enough to hang
his childhood swing from.

inside, light buzzes like flies,
fills every crease and shadow
until there’s no room left
to hide.

his room
is neither empty nor full, it is
space to do with as he pleases.
it pleases him to wait.

Even geen zin in reacties

me, myself and I, part 3: I remember the anxiety-fueled dances

and a guy who spits instead of swallows
dashing low over the fields, pink draining
slowly from the sky, shyly holding hands
after sunset – a damp ring inside my right

sized bell-bottoms signaling the fireworks
of mosquitoes, smoke, bug juice and blisters.
what does it say about me that I remember
lyrics to summer camp songs (they came

off by three-sies three-sies, grizzly bears
and chimpanzee-sies zee-sies) but not why
he seemed so handsome when I let him
spank me with a tree branch in the ditch?

children of the lord floated around with
gods-eyes and popsicle-sticks, tying knots
with red licorice whips, whispering about
a girl that started her period making out;

my name written backwards on a steamy
bathroom mirror. and no one was allowed
breakfast until after the flag was raised.

Third installment of a flarfed ‘autobiography’. Part one and part two.

Even geen zin in reacties

bij twijfel zachtjes schudden

Voor Henk van Zuiden, dichter met ei

eerste scenario: je valt in je slaap
de sterren tegemoet – sommige knipogen
op het ritme van je hart, andere vertragen

je val (tweede scenario) varieert. soms sta je
op met natte wangen, soms blijf je liggen.
dan schudden we je zachtjes
als een ei bij twijfel.

in het derde scenario verdwaal je tussen
je laatste gedicht en het kussen. je hoofd
eivol, je wangen nat van de zijne.

laatste scenario: geel gezicht op wit, je valt
als een ei, maar breekt niet. als je opstaat
vraag je waar je bent. het zuiden van
de vogels tegemoet, zegt hij.

Even geen zin in reacties

Drie dartele dichters in Damokles

Op zondag 19 december (rond 16:00 uur) dragen de dartele dichters Gilles BoeufHenk van Zuiden en ik – allen lid van de Haagse poule des doods, dus humor gegarandeerd – voor ter meerdere eer en glorie van het Haagse Zeeheldenkwartier. Tijden de strooptocht zijn we te vinden in tweedehands boekwinkel Damokles in de Piet Heinstraat 127. Daar past 9,4 man publiek in en het gerucht gaat dat er al zes kaarten zijn verkocht, dus wees er snel bij en stroop wat poëzie.

Even geen zin in reacties

nasolingie

sinds kort heb ik het dus ook in mijn rechter;
een beetje kliko-achtig als onrijpe okkernoten.
maar mijn man ruikt niets, zei hij na het rijden
in de buitenbak – zere knieën, verbrande billen,

en spierpijn waar je geil van wordt. doorprikken
of spoelen van holtes klinkt logisch en goedaardig
genoeg, maar ik heb een waterpik, gorgel en flos
en het komt nog steeds opzetten: doorschijnend

wit (wat is het verschil tussen doorschijnend en
wit snot?) dat zen ademhaling belemmert of geel
groen rekbaar slijm. zo ben ik laatst ingescheurd
tijdens het pijpen: het ging dus niet door de neus.

bij wijze van second opinion sms ik soms snot uit
naar 4242 met een sexy mouwloos rompertje aan,
maar het verlossende orgasme wordt afgewezen
bij gebrek aan medische indicatie en/of beltegoed.

Even geen zin in reacties

me, myself and I, part 2: worry, a lot of worry

when the barrage balloons went up
I was humping my lambskin rug,
wearing Superman Underoos, Buddy
Holly style glasses and a tweed blazer.

I remember the sensation on my gums
as I chewed on my crib rail (worry, a lot
of worry), eating boogers and wrapping
a fat rubber band around my privates,

over and over until they turned purple,
so I would get a cookie from the elderly
babysitter. our neighbors had a neato
dug-out, but my parents were too busy

spraying deodorant on cows, scooting
along orange shag carpet to seedy, late
night soirees with other singles (they
turned out to be friendly, so that ended

well). still, it gives me goose bumps
that families don’t interconnect through
grooves modeled after the crevasses
of their toes, clicking like Lego bricks.

Second installment of a flarfed ‘autobiography’. Click here for part one.

Even geen zin in reacties

me, myself and I, part 1: like a nosebleed

I was born like a nosebleed in the backseat of a greyhound,
rolling down a Kibbutz in Seine-sur-Mer, Ohio – four small
farms where pronouns were used very loosely and neither
animals nor plants spoke and sang. mom was 13, dad 45,

a paleontologist, a veterinarian, a naturalist and the arrival
of a God who vanquished hundreds of lesser ones – I ached
to hold him, but he was whisked away when my mother was
given an enema to break the waters. she still says that I am

one of her nicer moms, she says it’s why she flies at night,
dazzling amateur astronomers with her heavenly bodies,
appearing out of thin air, giving birth to dwarf galaxies
like dark matter, always leaning slightly toward the light.