Categorie “Flarf”

Even geen zin in reacties

windtunnelstraat

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van steelse concubines; onwillekeurig
zondig als een vlokkige zeenaaktslak
die knisperde onder mijn slippers.

de horizon legt mij geen beperking op.
verschijnt een hert? dan moet het weg.
zijn er wolken om onder te schuilen?
sla er water uit en vang het in kruiken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van uniformen die weduwen en wezen
huis aan huis aan de man brengen:
zeenaaktslakken in windtunnelstraat.

sleept zich naar de rand van de drempel
het licht van een schip? bloosde onwennig
je gezicht? in het hart dat sneller slaat
verschijnt een hert van treurwilgtakken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
voor weduwen en wezen. rug tegen buik,
vel over been staan we tussen werelden:
zoemend hert in het licht van een schip.

Collage van zinnetjes uit de inzendingen van een online mini-gedichtenwedstrijd bij Pom Wolff. Een coproductie van Wen, Anne, Nathalie, Joop, Frans, Marc, Ronald, Rik, Jolies en Jako.

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

Even geen zin in reacties

Willy en de wereld

1.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
het huis in de Papaverstraat een vacuüm
in de schaduw van het hakenkruis.

aan het voeteneind zit vader,
negen en traag en reusachtig,
een gestalt-switch in NSB-uniform.

moeder brengt vlugschriften rond,
haar ziel bloot als een neergestorte
bommenwerper in nawuivend gras.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
volksdansende jongens- en meisjeshordes
die elkaar groeten met open hand.

2.

toen hij geboren werd,
heetten alle jongens Willy.
ze waren negen en traag en reusachtig
als volksdansende hordeleiders.

gestalt-switch: Willy’s moeder was een wrak
in nawuivend gras, in spijlenbedden, op strozakken
vond de bevolking iets van hun gading,
een vacuümzuigende vrouw

om verliefd op te worden. en ze groetten
elkaar met open hand. Willy, negen,
geeft antwoord op de vraag waarom:
ik ben er, dus de wereld ook.

De quasi-proloog vind je hier

Even geen zin in reacties

vanuit praktisch oogpunt

met lichaamstaal en geluiden wil de gehandicapte iets.
om dat te begrijpen wordt ze geobserveerd, werkt ze
in gevangenschap mee aan rugvinonderzoek.

daar wordt dan een videootje van gemaakt.
schitterend moment: zij reageert op muziek en soms,
als de voorstelling is afgelopen, zwaait ze wat.

zelf kan ik geen verdoemenis aan haar ontdekken,
zolang ze onwetend is. maar op een bepaald moment
komt het nieuws: ze was geen van beide keren maagd.

lichaamstaal is de waarheid (door gas zwelt de buik op,
zodat de chirurg zijn werk goed kan uitvoeren)
maar de werkelijkheid was er natuurlijk al.

ik bedoel eigenlijk dat alle taal een metafoor karakter heeft.
het betekent dat we hooibergen zijn.

(een speld, ik heb een speld nodig, een doosje veiligheidsspelden
om dit gedicht bij elkaar te houden.
heeft u terug van een hooiberg?)

zodra de kleine was geboren, werd een borst aangebonden.
dat wil zeggen: ze sliep zo vast dat zij niets merkte
en pas wakker werd, toen hij aan de vrouw zat.

of bekijk het vanuit praktisch oogpunt:
om u wakker te schudden gebeurt hier van alles,
valt er een hooiberg aan mogelijkheden over u heen.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)

Even geen zin in reacties

zon zon heeft weinig vrienden

het was dus wel een moeilike dag,
maar iik heb 14 nieuwe likes. wil jij
mij liken, dan lik ik je terug. ik hou
van likken, van lijken wordt ik blij.

wat is je facebook? mijn facebook
is vol. ik heb een vol gezicht ha ha.
als ik in de spiegchel kijk ja, zie ik
eruit als een beetje vet dik boek,

een beetje vet dik boek ja in tweet
kan ik het niet, daarvoor is het dus
sorry te fat. het was fat, het was zo
dat ik likete en hij likete ook bij mij

maar toen kwam de zon zo focking
hard op het scherm, echt keihart er
overheen dat je niks ziet. ik haat zon
zon gewoon soms haat ik zon zon.

Even geen zin in reacties

0: voordat hij er was

voordat hij er was
    werden alle dieren stof
om hem te maken
    at moeder kapoen en wulps
bezweette vader het raam.

de grote eindbaas
    was dood voordat hij er was
(so far the challenge)
    een leegte om te vullen
met zware zwarte gaten.

voordat hij er was
    verlieten zielen de buik
rook zweet naar sperma
    schreef vader de ware naam
van god in stof op het raam.

iedereen had seks
    met de vogels in het veld
voordat hij er was
    nam men het niet nauw
met patrijs, kapoen en wulps.

de vraag werpt zich op
    omdat hij lage health heeft
en die leegte vult
    met zwarte gaten
of jezus daar dan in past.

Proloog van een geflarfte ‘biografie’ in tanka/kyoka-vorm .

Even geen zin in reacties

het begin, het midden en het eind

Een flarf, opgebouwd uit fragmenten van honderden (?) op internet (forums, blogs et cetera) gepubliceerde gedichten.

i. het begin

je kijkt, je hebt geen keuze,
naar een stilleven van vruchtwater.

tussen onrijpe vruchten drijven halve kinderen elk
met een bruin pakje brood voor onderweg.

over blauwe plekken die identiteit verhullen,
over een god die kan zweven, over het smeken van gras,
over dat je van drop zult houden, gaan geruchten.

de dag dat je ouders als spechten in je keel droomt
komt het leven je borst voor borst tegemoet
als de zon en de maan. ook jij zag er lachende gezichtjes in.

ruisend graan rood van klaprozen wil je zijn, lommer
op het dienblad – ontastbaar en zo aanwezig tegelijk
als een zeedier dat het zand omwoelt,
woelen.

ii. het midden

in het leven merk je dingen, zoals
de halve wereld is verdeeld in meerdere helften.
natuurlijk: je mag ontvangen, maar je moet ook
en niemand is zichzelf.

soms word ik ruggelings vacuümgetrokken
langs een glazen busportaal waar grimmig wordt gezwegen.
soms struikel ik over losliggende zinnen
als iedereen me kan bekijken.

verpakt in tere mensenmaskers lik ik lustig lijven
van collega’s op dezelfde afdeling; witte krijgers
zonder schuld. dan voel ik me minder alleen,
is mijn ziel groter dan de pijn.

nee, ik hoef niets te bewijzen, ik voel mijn kracht
stiekem aan me zitten als een geleidehond
die met een wang over mijn neus vaart.
het moment duurde lang.

iii. en het eind

hijgen over vroeger
met schuimende tong uit plastic en paardenhaar
klamp ik me vast aan de frêle kant van de bespiegeling.

ik vraag me af welke input ik nog kan vertrouwen.
dat ik van drop houd? dat de wereld met mijn voeten speelt?
dat mijn lichaam loopt op zuurstof (het zit o.a.
in de motoriek en in de talen) en medicijnen?

het antwoord is wel beloofd (kijk maar op je msn)
maar het licht dat mij bewoont heeft zich verscholen,
op zijn zij. en onterecht, als een olifant

voorover leunend in de tijd, mijn veren niet verheffend
brand ik inferno’s die hitte hebben wanneer de storm welt.

misschien is het niet wat je wilt horen,
maar ik zal je terugvinden in een luchtbel
en je zult ernstig en blij zijn.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)

Even geen zin in reacties

Ana

01 mei: 56,8 kg

Vuurwerk met iemand
En daarna helemaal naar
Aardbeitjes ruiken

Haiku. Moesten we schrijven voor school.
Anyway, ik heb nu een vetpercentage van 13,3%
en dan loop ik vandaag in de zon naar huis – aan de ene kant
echt great, maar op dat moment besefte ik me meteen
dat de hele situatie niet echt great was: mijn mond
stinkt, ik heb een hele pot duopenottie uitgelikt.

Dusch. Het plan.

Ontbijt: Niks
Tussendoor: Niks
Lunch: Stukje komkommer
Tussendoor: Niks
Avondeten: 1 schep boontjes & ½ schep aardappelpuree.

Het liefst wil ik een pelgrimsroute doen,
maar ik ga meer dansen in mijn kamer:
you won’t know the fucking difference.

04 mei: 56,9 kg

Ellow. How’s life there? Hier is het nog steeds kut.

Dat bewijst die gigantische drol in de wc-pot van zonet wel (sorry).

Ik stel me behoorlijk kwetsbaar op, moet ik zeggen.

07 mei: 56,8 kg

Genoeg gezeik.

Hoe ga ik het vanaf nu aanpakken? Anders.
Wat betreft automutileren: daar is geen twijfel
over mogelijk, dat doe ik gewoon.

Ik bedoel, boeiend. I believe in control.

Ik heb me zes uur opgesloten in mijn kamer
en me helemaal kapot gesneden. Het bleef
maar bloeden. Zo grappig, ik hield gewoon
niets meer binnen!

Ik ging naar bed met een mooi, leeg gevoel.

09 mei: 56,8 kg

“Howaboutdinsdagnazessennagenietenvandezonmetbiertjesenwijntjesenseksenzo?”
Wtf. Waarom sms ik dat met zo’n regenboogje (I love dat regenboogje
staat voor dromen, geluk, weet ik het) erachter? Weet ik het.

Anyway, daarop kreeg ik niks meer terug. Bah. Het is zo bahbah.
Ik kon wel janken. Kan wel janken. Heb gejankt.
Verder ben ik echt dood (en dik), maar boeiend.
Bah graftakke tering kut blehhhh.

10 mei: 55,9 kg

Een week lang primitief kamperen in de natuur:
mijn moeder veranderde in een groot, groen blok,
de eenzaamheid in een ring van gevlochten touw.

Attributen verzameld, op naar stap twee: zie de zon,
word gelukkig keidronken tussen de hanenkammen,
in de frisse ochtendlucht met de mooie roze wolken

wil ik al mijn botten kunnen zien, met bovenbenen
die elkaar niet raken als een Operation Beautiful
briefje van een hoog gebouw afwaaien: woeiiiiiiiii.

14 mei: 55,1 kg

08:30 drie crackers met chocopasta (overgeven)
10:30 twee pakjes liga, appel (overgeven)
13:00 negen chocolade koekjes (overgeven)
14:00 nog. meer. chocolade koekjes. (overgeven)
15:00 halve zak chips (overgeven)
15:30 pakje liga (overgeven)
17:15 chips (goh…) (overgeven)
17:30 een reuze krakeling, bastogne koeken (overgeven)
18:00 appel (overgeven)
19:00 avondeten: macaroni (overgeven)
20:15 twee stroopwafels (overgeven)
20:45 halve komkommer (overgeven)
22:30 vier pakjes sultana (overgeven)

Zo. Dat is er dus ook weer uit.

16 mei: 55,1 kg

Wat een topweekend! Ik heb nu dus 50 uur
niks gegeten. En dan ook nog heerlijk hockeyen
in het zonnetje Kcals verbranden, net zolang

tot ik dun ben als een regenboog, kleurrijk
maar doodstil herinnerd als een mooi meisje
dat jongens supermakkelijk konden optillen.

Ook al heb ik nu keelpijn en zijn mijn knokkels
kapot: het gaat goed, het gaat lekker: de vloer
zal niet meer kraken als ik eroverheen loop.

17 mei: 55,4 kg?

Mijn moeder heeft de weegschaal afgepakt.
De controle is WEG. WEG. WEG.

WAAROM BEN IK HET PERFECTE VOORBEELD
VAN DE MEEST IMPERFECTE, MISLUKTE
KUT-PERSOON DIE ER OOIT HEEFT BESTAAN,
BESTAAT EN ZAL BESTAAN?

Ik bedoel: MEGABUIK 2 X 15 met BAL.
Ik bedoel: VIER napolion salmiak
Ik bedoel: la la la la depressie.
Ik bedoel: dankjewel, moeder.

Me is very MAD @ me.
En dan zit ik ook nog met die ring van eenzaamheid.

18 mei: 10055,4 kg?

Ben 10.000 kg aangekomen. Maar ik heb gebraakt,
gebraakt, gebraakt, gebraakt. Toen haatte ik mezelf
minder, maar het is heel erg tijdconsumerend.

Ik heb bij Bleedlikeme – ze zit schuin voor me
ijsklontjes te eten – aangegeven dat ik wil
meedoen met de afvalwedstrijd in juni,

maar mijn ouders dwingen me. Mijn vader
zal ook wel weer die zalmsalade maken
voor ik doodga. Daar kom ik dus niet onderuit.

Kan ik jullie trakteren op wat héérlijke thinspo?

21 mei: 53,3 kg

Woehoe, je had mijn moeder moeten zien toen
de huisarts zei dat ik last had van ‘pubergrillen’.
Zij schuldgevoel omdat ze mij had volgestouwd.

Ik bedoel: be-fucking-grafenis. Alsof ik doodga
als ik niet eet. Dank je wel, moeder.

In werkelijkheid zijn jullie vast beeldschoon
en willen jullie onnodig afvallen. Ik niet. Ik krijg
geen lucht door al dat vet dat op mijn borst drukt.

Anyway. Stel je voor dat je een wc-bril
om je mond laat tatoeëren. Dan kots je
in feite al in het riool.

Dusch.

29 mei: 49,0 kg

65 64 63 62
61 60 59 58
57 56 55 54
53 52 51 50
49 48 47 46
45 44 43

This is gonna be my summer.
Ik weet het zeker. <3

Even geen zin in reacties

me, myself and I, part 3: I remember the anxiety-fueled dances

and a guy who spits instead of swallows
dashing low over the fields, pink draining
slowly from the sky, shyly holding hands
after sunset – a damp ring inside my right

sized bell-bottoms signaling the fireworks
of mosquitoes, smoke, bug juice and blisters.
what does it say about me that I remember
lyrics to summer camp songs (they came

off by three-sies three-sies, grizzly bears
and chimpanzee-sies zee-sies) but not why
he seemed so handsome when I let him
spank me with a tree branch in the ditch?

children of the lord floated around with
gods-eyes and popsicle-sticks, tying knots
with red licorice whips, whispering about
a girl that started her period making out;

my name written backwards on a steamy
bathroom mirror. and no one was allowed
breakfast until after the flag was raised.

Third installment of a flarfed ‘autobiography’. Part one and part two.

Even geen zin in reacties

nasolingie

sinds kort heb ik het dus ook in mijn rechter;
een beetje kliko-achtig als onrijpe okkernoten.
maar mijn man ruikt niets, zei hij na het rijden
in de buitenbak – zere knieën, verbrande billen,

en spierpijn waar je geil van wordt. doorprikken
of spoelen van holtes klinkt logisch en goedaardig
genoeg, maar ik heb een waterpik, gorgel en flos
en het komt nog steeds opzetten: doorschijnend

wit (wat is het verschil tussen doorschijnend en
wit snot?) dat zen ademhaling belemmert of geel
groen rekbaar slijm. zo ben ik laatst ingescheurd
tijdens het pijpen: het ging dus niet door de neus.

bij wijze van second opinion sms ik soms snot uit
naar 4242 met een sexy mouwloos rompertje aan,
maar het verlossende orgasme wordt afgewezen
bij gebrek aan medische indicatie en/of beltegoed.