Categorie “Gedichten”

Even geen zin in reacties

14.543

ik ruik indrogend angstzweet,
de tabaksvingers van vader.

ik proef wat ik opboer beter
dan de dode dieren die ik eet.

ik voel de bank waarop ik zit
alleen maar als ik ‘bank’ schrijf.

ik zie veertig blije koreanen
huppelend tweeten in full hd.

ik hoor hoe water weerloos licht
breekt in de vijver bij het huis.

ik ben 14.543 days old en poep
haast elke dag. ik los mezelf op
in de onwerkelijkheid der dingen.

Even geen zin in reacties

instructies

meet je passen af, ga terug, pas op, dit dient nauwkeurig,
spring achterwaarts het raam door, vertraag
gedachten tot woorden letters zijn, zie de letters, zie scherven,

denk sneeuw, zeg ‘dit is de sneeuw’, proef, rek het uit, je hebt
tijd, laat desnoods de letters vallen, ze zijn zwaar, ze zijn
zwanger van je naam, hoor maar, iemand roept, een meisje,

een jongen vult je naam hier in want niets is vergeten, niet
je lach, gedempt achter een shawl, niet het kriebelen van wol,
niet de hand in de jouwe, in een want of zonder, niet hoe jij

haar zag of hem, niet hoe je rook die ochtend of later, niet
hoe het blauw, het wit, het blauw boven het wit, zo zacht
onder je rug, zo rustig je lichaam, zo stil, sta op, adem, besta.

Even geen zin in reacties

nice out

it’s too nice out
to write that poem today;
clouds are doing sheep,

sheep are doing clouds
and everything conspires
in favor of all.

it’s too nice out
to write that poem today;
there’s damp grass to lie in,

I lie in damp grass
and that which is quiet
is still with me.

talking is tough
and I have little to say,
I breathe in the good stuff,

purge shadows away;
it’s too goddamn nice out
to write that poem today.

Even geen zin in reacties

bij twijfel zachtjes schudden

Voor Henk van Zuiden, dichter met ei

eerste scenario: je valt in je slaap
de sterren tegemoet – sommige knipogen
op het ritme van je hart, andere vertragen

je val (tweede scenario) varieert. soms sta je
op met natte wangen, soms blijf je liggen.
dan schudden we je zachtjes
als een ei bij twijfel.

in het derde scenario verdwaal je tussen
je laatste gedicht en het kussen. je hoofd
eivol, je wangen nat van de zijne.

laatste scenario: geel gezicht op wit, je valt
als een ei, maar breekt niet. als je opstaat
vraag je waar je bent. het zuiden van
de vogels tegemoet, zegt hij.

kamer met raam

je verwacht een ander wit, van stijf geslagen
eieren wellicht; een waardig wit, opgeklopt
door vaardige handen – en die daaronder,
kalm en warm en klaar.

buiten vriest het licht, je zit waar het kraakt
en staart naar adem op raam; wonderlijk toch
hoe een kamer zich met wachten vult,
wonderlijk maar waar.

steeds als je slaapt, droom je met open mond
van sneeuw. steeds als je waakt, zie je hoe traag
de druppels in haar vallen. je kunt er uren
naar kijken. je kijkt er uren naar.

Even geen zin in reacties

Eenzame uitvaart nummer 26, Den Haag

I.M. Rashid Nehma Al-Mammoud, geboren in Basra, Irak (1959). Op 29 maart 2010 werd zijn stoffelijk overschot in zijn woning aangetroffen. De heer Al-Mammoud is op donderdag 6 april om 09:30 uur begraven op Oud Eik & Duinen. Dichter van dienst: Erwin Vogelezang.

mawwâl

er zijn woorden die aan dit gedicht voorafgaan
als zand voor wind, moeder voor kind, de bolling
van een gewaad waar het lichaam begint.

er is een leven dat aan deze dood voorafgaat,
een flessenhalsgroene fluistering, een oog
dat opent in de nacht; yā aīn, yā lail.

er zijn de sterren die u achterliet, ze bleven
voor wie handen in onschuld of olie wast
zijn ze gebleven – en niets wat u deed
was hen vreemd.

“Succes met schrijven”, besluit de e-mail van Eenzame Uitvaart coördinator Henk van Zuiden. Zo eindigen zijn e-mails wel vaker, maar dit keer gaat er helaas weinig bruikbare informatie aan vooraf. Wat er van ‘mijn’ eenzaam overledene bekend is, bestrijkt nog geen drie regels, waarvan er één wordt ingenomen door zijn volledige naam en nog eens een halve door de mededeling dat hij op 29 maart door de politie in zijn woning werd aangetroffen.

Telefonisch overleg met de gemeente leidt nauwelijks tot nieuwe inzichten. Wel bleek Rashid bijzonder dood te zijn; zo dood dat zelfs de geharde politieagenten zich er maar met moeite toe konden zetten om de woning (verwaarloosd, veel flessen) te betreden. En zoals zo vaak in dergelijke gevallen, zijn het de buren die de politie hebben ingeseind. Nee, niet daarom, maar omdat de brievenbus zo vol zat; iets dat uiteindelijk vooral te wijten blijkt aan een eind 2009 door energiebedrijf Eneco toegestuurde chocoladeletter. Maar verder? Rashid, die sinds 1995 in Nederland zou verblijven, had hier evengoed nooit aangekomen kunnen zijn.

Dus wat te schrijven? En welke muziek? Uiteindelijk stuit ik, na een vruchteloos gesprek met een vriendelijke dame van een Irakese culturele organisatie, via iTunes op een desolate mawwâl, waarvan ik de traditionele openingswoorden (yā aīn, yā lail : oh, oog, oh, nacht) leen en dat de begrafenisceremonie opent. Mijn vriendin, Henk en ik luisteren naar de muziek die door de achter een gordijn verscholen uitvaartleider wordt opgezet. Voor de rijen lege stoelen ligt Rashid in een kist waar we wat blauwe druifjes op hebben neergelegd. Ze liggen er even eenzaam bij als de muziek klinkt. “Ik hoop dat hij nu naar huis kan”, zegt mijn vriendin als we na de keurige ceremonie weer in de lentezon staan. Henk en ik knikken.

Even geen zin in reacties

bad light, public places

it just may have spread slowly through the limbic system,
on a lonely road, and traveling, traveling, traveling, traveling
either/or posthumanously ostracized by austere acronyms,
including the H2O, joined at the hip (a tribal style belly dance
beyond terror and martyrdom) to the surf culture, suddenly

plugged into this massive world of women who love crafting
a corporate social media strategy for breast cancer, a discharge
from either or both your nipples, streaked with blood, but should
dry up and disappear in Jesus Mighty. if you manage to stay still
in a clock-wise direction: afterimage optical illusion animation.

meanwhile, at the GodlikeProductions Conspiracy Forum, word
is out: ‘to awaken our search for’ is either calling out to your elfin
skin or a dirty nappy – a subject as worthy of devoted veneration
as awkward sober armature sex. beyond terror and martyrdom:
bad lighting in public places increases the risk of breast cancer.

Even geen zin in reacties

welkom

welkom in het huis.
je bevindt je in de gang.
je bent op weg naar de keuken.
de gang is zeven passen lang.

welkom in de keuken.
je bevindt je bij het bier.
je bent op weg naar de kamer.
dorst draagt je vanaf hier.

welkom in de kamer.
je bevindt je in de nacht.
je vraagt of je op weg bent.
dorst beaamt het zacht.

welkom in het huis.
je bevindt je op de grond.
dorst droomt vredig naast je.
het is waar ik hem vond.

Even geen zin in reacties

gedicht en negatief van een gedicht

Licht ironisch traditioneel gedicht en daaronder het resultaat van een flarfactie met deze woorden en zinnen.

1. hoe de dichter slaapt

de dichter slaapt van links naar rechts
onder het boetekleed van de wetenschap
dat het hart uitdooft tot waar licht was
in het lichaam nog slechts schaduw is.

alsof hij onder zijn waarheid gebukt gaat
slaapt de dichter: benen sprinkhaansgewijs
gevouwen, hoofd vol rondzingend bloed,
het hart in de rol van autistisch dirigent.

onder een oude boekenlegger van schuld
omdat niets wat hij schreef voldoende beet
en omdat wat beet niet te beschrijven bleek
slaapt de dichter met schavend open wond.

en u? misschien zocht u zin en vond u niet
meer dan deze: ik droom van broze meisjes
en een ronde kinderzon. het spijt me, het
spijmehetspijtmehtspitjmehetps[[[[[[[[[[

-1. hoe de dichter slaapt

lezen zal hem wekken vriend – met het openleggen
van zijn taal verminderen oorsuizingen, ontbrandt
de kerstversiering waarin zijn tranen zijn vermengd
dus plaats dit gedicht als tip op je Hyves, je Twitter,

in haute couture op pellicule en negeer de krassen,
het bloed, de schrammen, de lobotomie uit een flesje
ongeschonden kazuifel tot soldaten de wetenschap
de wereld in spugen: ‘geheel gaaf nog is dit lichaam!’

voorop: als ze het hart vinden, knijpen ze het kapot,
de zon klein en rood voltooit het bedroeven van geest
op rondzingende roddels – yells van een kolkende kuip
en zo een belijden: je hond eet stenenrokende vlaspit.

zingen ex-meisjes met veelzeggende kruisjes achter
degelijke namen ‘lees verder, mi dispiace, non ho capito,
ma devo andare prima’? zij talmen niet het wondvocht
op te nemen: mass merchandise, uitgevoerd in broze.

Even geen zin in reacties

elders

voor L.

elders begint waar ik eindig. dat wil zeggen
waar jij begint. of andersom: ik begin bij jouw
einde – elders een schaafwond tussen ons in.

elders is een belegen meisje met verlegen haar
en hoe zij zich in slaap huilt: vijf vingers om
de holte van haar buik, twee vingers daar.

elders is een huis aan het einde van regen,
maar ook het volgende, het daaropvolgende
en wie in huizen wacht. elders is de ander,
als in: anders alleen, misschien.