Categorie “Met geluid”

Even geen zin in reacties

een sterk verhaal

en op de achtste dag
besloot ik mezelf te scheppen
uit de kuil waarin ik als kind gevallen was.

ik had een groen schepje
– onbreekbaar plastic –
van het merk madeintaiwan.

eenmaal uitgegraven
beviel ik mezelf zo goed
dat ik jou schiep.

ik droeg een paarse cape
met gouden epauletten
en blauwe kwastjes

waarmee ik lucht schilderde,
en ik was verbaasd
want je borst ging op en neer.

ik zuchtte wat wolken
om samen op weg te drijven
en aldus geschiedde.

jij mocht me God noemen
of Erwin. dat is het dus geworden.

Even geen zin in reacties

instructies

meet je passen af, ga terug, pas op, dit dient nauwkeurig,
spring achterwaarts het raam door, vertraag
gedachten tot woorden letters zijn, zie de letters, zie scherven,

denk sneeuw, zeg ‘dit is de sneeuw’, proef, rek het uit, je hebt
tijd, laat desnoods de letters vallen, ze zijn zwaar, ze zijn
zwanger van je naam, hoor maar, iemand roept, een meisje,

een jongen vult je naam hier in want niets is vergeten, niet
je lach, gedempt achter een shawl, niet het kriebelen van wol,
niet de hand in de jouwe, in een want of zonder, niet hoe jij

haar zag of hem, niet hoe je rook die ochtend of later, niet
hoe het blauw, het wit, het blauw boven het wit, zo zacht
onder je rug, zo rustig je lichaam, zo stil, sta op, adem, besta.

Even geen zin in reacties

bladluis

drie dagen niet aan dood gedacht niet
aan bloed niet ieder blaadje om en om
gekeerd tegen het licht en niets gevonden

geen bobbel in de lies geen wildgroei in
of achter oor geen jeuk aan aars geen ring
om vosje walvis grote beer op rug

niks gemerkt met slikken ook geen brok
in pis geen boze wolk door longen geen
pijn voel ik geen pijn vanochtend

overmoedig op één been je kamer-
linde roerloos voor het raam zien staan
omgevallen toen en ook gaan huilen

 

Even geen zin in reacties

notitie

je denkt aan dode mensen, leest hun brieven,
volgt de letters met je vinger. vreemd en sierlijk;
de kalligrafie van de dood.

als meisjes van nu straks sterven
ondertekenen zij hun laatste kaart
met :(-tjes op de i en xxx-jes.

zwaai je haar uit alsof ze op vakantie gaat,
op weg is? grap je: ‘we gaan op reis meis,
maar wat nemen we mee?’

en vind je later wat zij achterlaat?
kaarten in haar tas, toegestane roodstand,
schaamstreep op matras.

‘ze hield van tulpen, schelpenspiegels, de liefde,
en bezoek. ze leed aan ludduvuddu,
leggings en lymfeklierkanker.’

het is genoteerd.

 

Even geen zin in reacties

uitzicht op uitzicht

wat op het land begint eindigt meestal
in de stad. het trage meisje met de koeien
ogen is achter elk derde raam te vinden

in Hellevoetsluis of Zoetermeer. het waar
doet er niet toe. ze wordt niet gezocht
door de buren. ze veroorzaakt niets.

uitzicht is een beest met twaalf open ogen
per verdieping aan de overkant. lakens,
ondergoed en sokken huilt het. ze telt

de ramen op haar vingers af. wat waar is
is dat iedere avond vordert. bij elf is het tien
uur. als ze stil is hoort ze leven in de biobak.

Even geen zin in reacties

belofte

zo zal het beginnen: je kookt niet.
zo zal het verder gaan: ik eet niet.

de boom zal voor het raam staan.
de schaduw van de boom zal vallen.
we zullen aan tafel zitten.
de schaduw tussen ons in.

we zullen deuropeningen vullen
met lichamen, handgebaren, deuren.
dit is hoe het verder gaat.

we zullen handen schudden.
we zullen vreemden worden.
we zullen zeggen dat we zijn verlaten.
we zullen anderen verlaten,
keer op keer op keer op keer.

we zullen niet omkijken, onder geen beding
zullen we omkijken.

kijk niet om.

soms zal de telefoon gaan.
soms horen we onze stilte terug.
soms zullen we zeggen dat er niemand aan de lijn is.
dan zullen we over onze schouder kijken, ons schuldig voelen.

voel je niet schuldig.

we zullen sterven. niet snel
en niet langzaam zullen we sterven.
we zullen er niet klaar voor zijn
en toch zullen we sterven.

ik beloof het.