kamer met raam

je verwacht een ander wit, van stijf geslagen
eieren wellicht; een waardig wit, opgeklopt
door vaardige handen – en die daaronder,
kalm en warm en klaar.

buiten vriest het licht, je zit waar het kraakt
en staart naar adem op raam; wonderlijk toch
hoe een kamer zich met wachten vult,
wonderlijk maar waar.

steeds als je slaapt, droom je met open mond
van sneeuw. steeds als je waakt, zie je hoe traag
de druppels in haar vallen. je kunt er uren
naar kijken. je kijkt er uren naar.

5 reacties op "kamer met raam"

  • Nanne Nauta stelt stellig:

    ik reageer niet zo vaak op gedichten, dat weet je, maar ik vind dit gedicht erg mooi en misschien wel erg goed zelfs ;-), Nnn

  • Erwin stelt stellig:

    Laat ik dan – onder voorbehoud – eens blij zijn met een ‘misschien’. 😉

  • Kat stelt stellig:

    Hey Vogel,

    long time no see, las je daarnet bij Pom. Sterk. Many shades of white. It (still) moves me.

    Groeten, Kat

  • Erwin stelt stellig:

    Beats metallic blue. 😉 Schrijf je nog?

  • Kat stelt stellig:

    It does and nope! Twee jongens slorpen me op, maar het komt terug, de goesting is er nog, alleen de tijd (en stilte) niet meer.