klik op mijn eitjes

klik op mijn eitjes! het worden fijne kinderen
bij een lijk. banale situatie: het betrapte meisje
staat centraal in het verkillend blauwe licht
dat de slechtheid van vader benadrukt.

ik kies echter voor een dramatisch moment,
net zoals in Parijs: regen, gaslicht, boulevard
en houten wasknijpers die opbollende wangen
in bedwang houden tegen de verveling.

sterven logica en beschaving een stille dood
omdat ik als jonge mama gehurkt wil wildplassen?
als het afvoerkanaal in een hoek wordt aangelegd
ben ik de ideale bevroren vrucht, oerdegelijk

speelgoed, een poging tot vreemdgaan op internet
en het antwoord op de vraag: val ik als vrouw
die stevig op de grond staat, letterlijk of figuurlijk
in slaap om een bot uit te drukken, is ‘neen’.

2 reacties op "klik op mijn eitjes"

  • Mark van der Schaaf stelt stellig:

    Een andere versie dan ik eerst las, en het eind is stukken beter. En hahaha, je bent de eerste die het woord wildplassen gebruikt voor poëzie.

    Keep it up, bird song.

  • Erwin stelt stellig:

    Ha Mark,

    Andere versie inderdaad. Ik worstelde al een tijdje met het bot. En kwam boven.

    Gracias!