toen de winterlucht nog deed
wat winterlucht moet doen
verpakte ik woorden in wolkjes
en blies die naar je toe
om te ontdooien in je handen om
dat dit dus liefde was.
zo jong nog zo onaf zo
onuitstaanbaar haast onsterfelijk
jongen nog en meisje even
onmogelijk als het wit van het brood
dat je naar de eenden gooide
omdat het nu eenmaal winter was.
ik zie ons: een jongen met meisjes
billen een meisje met een brilletje
en hoe toen de zon zo stil
zo rood zo plots een wak vond
om onder in te gaan en later
ook en dieper nog in ons.