er is geen hoop, geen mededogen,
geen gelijk. er is niets dat zich nog
voor deze voeten uitstrekt.
geen hel, geen hemel. niets om nog naar toe te gaan.
geen weg terug. geen warme hand
langs een van slaap bezweet gezicht.
niets dan de toen zo haastig vergeten
geur van een knuffelbeest. maar niet de volgende
en niet de daaropvolgende dag.
er is niets.
er zijn spionnen in het bloed.
er is wanhoop.
er is het wachten. er is de stilte
tijdens het wachten. er is ziekenhuiswit:
de kleur waarin bloemen sterven.
en verder? verder is er niets.
niet het geluid van een bel,
geen lonkende sirene.
geen waarschuwing. geen respijt. geen beloning.
geen troostend woord. er is geen afscheid denkbaar
dat niet al vaak genomen is.
geen geluid, geen boom die precies
in deze stilte valt,
die vult.
er is geen boom.