Posts met de tag “belachelijk zachte vuisten”

Even geen zin in reacties

het lange vergeten

en nu dan het besef
dat er nog maar weinig komt
dat langer blijft dan dit vergeten.

met mijn handen keurig
onder het laken gevouwen
in wat pas je vorm nog was

besluit ik mij te blijven
verzetten tegen het verlies
van alles wat er niet toe doet

zoals de plotselinge geur
van jonge hondjes
op het kussen tussen ons in

of hoe je op de mosselgladde pier
fluisterde de wind te zullen volgen
en hoe je ging; schuimbekkend

je twee belachelijk zachte
vuisten naar me opgeheven:
ik ben dit niet, ik ben dit niet!