Posts met de tag “bladluis”

Even geen zin in reacties

een sterk verhaal

en op de achtste dag
besloot ik mezelf te scheppen
uit de kuil waarin ik als kind gevallen was.

ik had een groen schepje
– onbreekbaar plastic –
van het merk madeintaiwan.

eenmaal uitgegraven
beviel ik mezelf zo goed
dat ik jou schiep.

ik droeg een paarse cape
met gouden epauletten
en blauwe kwastjes

waarmee ik lucht schilderde,
en ik was verbaasd
want je borst ging op en neer.

ik zuchtte wat wolken
om samen op weg te drijven
en aldus geschiedde.

jij mocht me God noemen
of Erwin. dat is het dus geworden.

Even geen zin in reacties

bladluis

drie dagen niet aan dood gedacht niet
aan bloed niet ieder blaadje om en om
gekeerd tegen het licht en niets gevonden

geen bobbel in de lies geen wildgroei in
of achter oor geen jeuk aan aars geen ring
om vosje walvis grote beer op rug

niks gemerkt met slikken ook geen brok
in pis geen boze wolk door longen geen
pijn voel ik geen pijn vanochtend

overmoedig op één been je kamer-
linde roerloos voor het raam zien staan
omgevallen toen en ook gaan huilen

 

Even geen zin in reacties

Serie raamposters








Even geen zin in reacties

Recensie Bladluis NBD Biblion

Biblion recensie, Bibi Dumon Tak

De gedichten van Erwin Vogelezang (1971) verschenen eerder in ‘Meander’ en ‘Krakatau’. Nu zijn ze gebundeld tot een bescheiden uitgave van vijfentwintig stuks. De tekst op de achterflap doet melige poezie vermoeden (houd van Tsjechisch bier en woont in Den Haag met vriendin maar zonder snor). Daarmee mist hij lezers, want zijn werk is allerminst melig. De cyclus ‘Witte schoenen’ over de vader van de ik is aangrijpend en ontroert: ‘zo dun zijn benen, zo groot zijn handen, / maar vaal: oude vlaggen die hij streek / en opborg voor de nacht.’ En ook ‘het schoolplein en de dood’ is mooi van taal: ‘onder de in, spin, / lasso’s van de meisjes door / gaan wij jongens de bocht in.’ Een mooie bundel die helaas wordt afgesloten met een gedicht van ene Danny Degenaar die iets meligs en overbodigs over de veelbelovende dichter Erwin Vogelezang te melden heeft.

Even geen zin in reacties

Recensie Bladluis Awater

Even geen zin in reacties

tableau vivant met twee christenen

meneer De Vries een boer
gooit houten kruizen naar de hemel
als plots zijn zoon

nog even blond en zichtbaar dood
gewoon in overall
het pad betreedt.

alsof er niets gebeurd is
zegt hij
zijn vader goedendag.

loopt dan dezelfde weg
als hij terug
gekomen is weer af.

de zon is stil.

mevrouw De Vries een boerin
slaat geraapte kruizen op
in weckflessen voor later.

Even geen zin in reacties

elegie voor een buurvrouw

1. ah erlebnis

monden vol citroenen dragen
vleeskleurige lichamen
dito gepantied de zomer door.

in de supermarkt
worden roddels bezegeld
met speeksel van beroddelden.

eenmaal thuis wordt iedere boodschap
tot ver na de komma ontcijferd,
stilzwijgend gedistribueerd.

hoopvolle blikken voorbij
vinden kinderogen weer
geen lijken in de kast.

2. oranjebitter

vanachter het raam valt
haar bleke peignoir
al vroeg de avond in.

een verzachte handdoek hangt
trots van het balkon
de vlag weer uit.

oranje loopt
in de eerste regen na het fluitsignaal
traag door over de flanken.

3. god en de buitenwijk

vale damesbillen,
de zakken zwaar van airmiles,
stijgen traag de treden op.

zelfs als deze vluchtige ontmoeting
al om enkele woorden vraagt
zal niemand die uitspreken.

boven loert haar leven
verscholen in de barsten
van het te vaak verlaagd plafond.

een milder god zou haar verlossen
en toverde heel even maar
een glimlach op haar verzuurd gezicht.

ik zwijg met hem.

Even geen zin in reacties

notitie

je denkt aan dode mensen, leest hun brieven,
volgt de letters met je vinger. vreemd en sierlijk;
de kalligrafie van de dood.

als meisjes van nu straks sterven
ondertekenen zij hun laatste kaart
met :(-tjes op de i en xxx-jes.

zwaai je haar uit alsof ze op vakantie gaat,
op weg is? grap je: ‘we gaan op reis meis,
maar wat nemen we mee?’

en vind je later wat zij achterlaat?
kaarten in haar tas, toegestane roodstand,
schaamstreep op matras.

‘ze hield van tulpen, schelpenspiegels, de liefde,
en bezoek. ze leed aan ludduvuddu,
leggings en lymfeklierkanker.’

het is genoteerd.

 

Even geen zin in reacties

blues voor William

het komt oh ja het komt als een vreemdeling komt het als een verstekeling op je adem komt het tussen woorden (ik hou van je) komt het in een zwellende boezem komt het als het pompen het snelle pompen het onophoudelijke bonken als een streep die afscheid door je trekt en je verscheurt op weg naar een volgend verlaten is het gekomen oh het komt William het komt

het komt oh ja het komt als een riem komt het als het pure rood van striemen als een riem die breder is en boem! doet in het donker boem! doet in het licht van je hoofd als je slaapt in een bus in een trein (je hoofd warm tegen het raam) in je huis tussen muren aan het slot met bleke vingers komt het en als het aan het slot komt is het gekomen oh het komt William het komt

het komt oh ja het komt in spijkerbroek komt het met minaretten op het hoofd komt het in wit als vrouw als iemand die je wilde als bruid komt het in de lange nacht voordat het water breekt (vlokken in metallic blauw) tussen winterwitte benen komt het als twijfel als in een kijkdoos vol paddenstoelen komt het in Yves Klein blue is het gekomen oh het komt William het komt

Even geen zin in reacties

uitzicht op uitzicht

wat op het land begint eindigt meestal
in de stad. het trage meisje met de koeien
ogen is achter elk derde raam te vinden

in Hellevoetsluis of Zoetermeer. het waar
doet er niet toe. ze wordt niet gezocht
door de buren. ze veroorzaakt niets.

uitzicht is een beest met twaalf open ogen
per verdieping aan de overkant. lakens,
ondergoed en sokken huilt het. ze telt

de ramen op haar vingers af. wat waar is
is dat iedere avond vordert. bij elf is het tien
uur. als ze stil is hoort ze leven in de biobak.