Posts met de tag “broodwarme lucht”

Even geen zin in reacties

voorbij in fragmenten

1

maar waar we waren? ik zou ongestraft
kunnen zeggen samen, stijgend en dalend
als kinderen op broodwarme lucht in dromen

van wolken. of omgekeerd, van eilanden in zee,
steeds nader tot elkaar maar achterwaarts in tijd
dreven we een onafwendbaar volkomen tegemoet.

maar of het zo was? het is niet meer
bekend en jij zou het ontkennen. misschien
bestaat er daarom poëzie.

2

kom, we gaan terug. we gaan
de kusten verkennen, denken hotels weg,
bezoeken de graven (vreemden in een vreemde taal)
waar we de foto namen waarop je lacht
en jong blijft (niet wij, niet wij, wij niet).

laten we gaan, vastberaden en spijtloos
tot ik de oorsprong van de wereld
weer opgevouwen in je schoot vind
als een liefdesbrief.

we gaan om te bewijzen
dat we de regen nog even achteloos
terug de hemel in kunnen spugen.

we gaan om elkaar kleffe
sandwiches toe te werpen op een
verlaten strand. wacht daar dan en weet

hoe ik je gezicht boven het water (je lichaam,
een diffuus vermoeden tussen zilvervisjes)
heb willen behouden. dat er daarom poëzie is.

3

het lag al achter ons; een sluier
van duizend witte treden. de weg
naar het huis van God op deze berg.

daar vouwde ik je open als een vlinder,
als de Bijbel. nam je dieper dan tevoren
op het altaar. en er was waanzin in het kruis.

4

iets werd een zonde waar we niet mee konden leven
en iets werd vergeten, iets werd volbracht, iets werd
een woord dat langer werd. tot niets

werd onze schaduw waar de weg in achterbleef,
zodat er niets meer was om naar uit te kijken
en zoveel minder nog op terug. wat rest

zijn wolken als weggezogen vet waaruit de regen valt
en valt. en poëzie bestaat alleen omdat wij
nooit waren. omdat dit niet geschreven is.