Posts met de tag “contrabas”

Even geen zin in reacties

vanuit praktisch oogpunt

met lichaamstaal en geluiden wil de gehandicapte iets.
om dat te begrijpen wordt ze geobserveerd, werkt ze
in gevangenschap mee aan rugvinonderzoek.

daar wordt dan een videootje van gemaakt.
schitterend moment: zij reageert op muziek en soms,
als de voorstelling is afgelopen, zwaait ze wat.

zelf kan ik geen verdoemenis aan haar ontdekken,
zolang ze onwetend is. maar op een bepaald moment
komt het nieuws: ze was geen van beide keren maagd.

lichaamstaal is de waarheid (door gas zwelt de buik op,
zodat de chirurg zijn werk goed kan uitvoeren)
maar de werkelijkheid was er natuurlijk al.

ik bedoel eigenlijk dat alle taal een metafoor karakter heeft.
het betekent dat we hooibergen zijn.

(een speld, ik heb een speld nodig, een doosje veiligheidsspelden
om dit gedicht bij elkaar te houden.
heeft u terug van een hooiberg?)

zodra de kleine was geboren, werd een borst aangebonden.
dat wil zeggen: ze sliep zo vast dat zij niets merkte
en pas wakker werd, toen hij aan de vrouw zat.

of bekijk het vanuit praktisch oogpunt:
om u wakker te schudden gebeurt hier van alles,
valt er een hooiberg aan mogelijkheden over u heen.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)

Even geen zin in reacties

het begin, het midden en het eind

Een flarf, opgebouwd uit fragmenten van honderden (?) op internet (forums, blogs et cetera) gepubliceerde gedichten.

i. het begin

je kijkt, je hebt geen keuze,
naar een stilleven van vruchtwater.

tussen onrijpe vruchten drijven halve kinderen elk
met een bruin pakje brood voor onderweg.

over blauwe plekken die identiteit verhullen,
over een god die kan zweven, over het smeken van gras,
over dat je van drop zult houden, gaan geruchten.

de dag dat je ouders als spechten in je keel droomt
komt het leven je borst voor borst tegemoet
als de zon en de maan. ook jij zag er lachende gezichtjes in.

ruisend graan rood van klaprozen wil je zijn, lommer
op het dienblad – ontastbaar en zo aanwezig tegelijk
als een zeedier dat het zand omwoelt,
woelen.

ii. het midden

in het leven merk je dingen, zoals
de halve wereld is verdeeld in meerdere helften.
natuurlijk: je mag ontvangen, maar je moet ook
en niemand is zichzelf.

soms word ik ruggelings vacuümgetrokken
langs een glazen busportaal waar grimmig wordt gezwegen.
soms struikel ik over losliggende zinnen
als iedereen me kan bekijken.

verpakt in tere mensenmaskers lik ik lustig lijven
van collega’s op dezelfde afdeling; witte krijgers
zonder schuld. dan voel ik me minder alleen,
is mijn ziel groter dan de pijn.

nee, ik hoef niets te bewijzen, ik voel mijn kracht
stiekem aan me zitten als een geleidehond
die met een wang over mijn neus vaart.
het moment duurde lang.

iii. en het eind

hijgen over vroeger
met schuimende tong uit plastic en paardenhaar
klamp ik me vast aan de frêle kant van de bespiegeling.

ik vraag me af welke input ik nog kan vertrouwen.
dat ik van drop houd? dat de wereld met mijn voeten speelt?
dat mijn lichaam loopt op zuurstof (het zit o.a.
in de motoriek en in de talen) en medicijnen?

het antwoord is wel beloofd (kijk maar op je msn)
maar het licht dat mij bewoont heeft zich verscholen,
op zijn zij. en onterecht, als een olifant

voorover leunend in de tijd, mijn veren niet verheffend
brand ik inferno’s die hitte hebben wanneer de storm welt.

misschien is het niet wat je wilt horen,
maar ik zal je terugvinden in een luchtbel
en je zult ernstig en blij zijn.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)

Even geen zin in reacties

geef met kruisjes aan in welke mate u angst of onzekerheid ervaart

ik ken enkele mensen die door de workshop Omgaan met Angst en Onzekerheid
psychotisch zijn geworden. natuurlijk: onzekerheid is vervellend. dat geldt ook
voor mensen die eeuwenoud, maar niet dood zijn *zonder* daar welke seksuele
handeling dan ook aan te verbinden. uiteindelijk blijft de keuze dus beperkt tot:

[ ] hoe iets zijn weg zoekt door een ijsveld
[ ] 70 messteken in de hartstreek ontvangen
[ ] nooit gezien hebben dat een gierzwaluw opstijgt
[ ] uitleggen wanneer jij je toiletprobleem hebt
[ ] afscheid nemen van mijn lief, maar wel in mijn eigen tempo
[ ] Siebe, wie is Hawking? dat is zijn broer, Lodders

ik zal proberen de elementen voor je te scheiden, maar er zijn ook verbanden
die je niet kunt vatten met je loodgieterverstand. zijn beschrijving van Platonia
is een tijdsdimensie, waarvan de reikwijdte in beginsel gelijk is aan de reikwijdte
van het nieuwe depositogarantiestelsel, in dit geval dus half om half. ik herhaal:

[ ] een ijsveld uitleggen wanneer je opstijgt
[ ] mijn lief met 70 messteken nemen
[ ] nooit je toiletprobleem gezien hebben
[ ] hoe een gierzwaluw zijn weg zoekt door de hartstreek

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)

Even geen zin in reacties

en of het goed was, zag hij niet

hier liet ik na haar dood mijn moeder wonen; in de balzaal op aarde
worden de meeste zaadcellen opgesloten. een paar redden het
en klimmen bovenin; eenzame cowboys die om aandacht schreeuwen
en daarom vergeten de achterdeur te sluiten.

er was eens een sprookjesverteller en die ging dood; dat eenzaam klootzakje
betekent het einde van leven op aarde. zo raakte zij verslaafd
aan de alcohol – ‘K zit bie Maria Dat is jao mooi Hotsik Kaboutertje –
is een heel veel voorkomende emotie na de dood van een dierbare
en een broodje tartaar een olijk walsje met draaiorgelintro.

u begrijpt: steeds terugkerende motieven zijn seksualiteit, verrotting,
persverse gedachten over dieren en mag ik a.u.b. zelf uitmaken
wanneer ik me oud en eenzaam voel en wil sterven?

ook Harry Potter – hallo ik voel telkens de dood en dan weer niet
kan je dat ook hebben in Dordrecht en ik ga naar school
en ik ben een jongen 😛 – wordt eenzaam en volwassen.

moet ik hem nu uitleggen dat zijn moeder kanker heeft
en in haar kleien hutje ligt te creperen?
ik loop weg om de ijsjes af te rekenen.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)