Posts met de tag “dood”

Even geen zin in reacties

golfjes tellen

(voor A. 1969-2014 – ride in peace)

de eerste golf is een onbeduidend stipje
aan de horizon van je oneindige bestaan.
je berijdt ‘m met achteloze souplesse;
handjes in de lucht, beste beentje voor,
blik op open raam.

de tweede golf ontneemt je de adem
als een kitelijn om je hals. dromend
vul je kleine voetstappen met zand.
wakend hoest je weke kokkels op.

de derde voert verstekelingen aan
die door je bloedbaan razen. ze zetten
in je lichaam tenten op. je voedt ze
wat je hebt. ze willen meer,
ze willen woekeren.

de vierde golf geeuwt onder water
als een haai. je spartelt en komt boven,
spartelt en komt boven; visgraatvingers
op laagstaand laken.

de vijfde golf is een berg. als je de top redt
mag je weer naar bed.

zes: je schuimbekt als de branding.

de zevende golf is zee.
ze houdt haar adem in,
je doet nog zeven tellen mee.

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

kamer met raam

je verwacht een ander wit, van stijf geslagen
eieren wellicht; een waardig wit, opgeklopt
door vaardige handen – en die daaronder,
kalm en warm en klaar.

buiten vriest het licht, je zit waar het kraakt
en staart naar adem op raam; wonderlijk toch
hoe een kamer zich met wachten vult,
wonderlijk maar waar.

steeds als je slaapt, droom je met open mond
van sneeuw. steeds als je waakt, zie je hoe traag
de druppels in haar vallen. je kunt er uren
naar kijken. je kijkt er uren naar.

Even geen zin in reacties

Eenzame uitvaart nummer 26, Den Haag

I.M. Rashid Nehma Al-Mammoud, geboren in Basra, Irak (1959). Op 29 maart 2010 werd zijn stoffelijk overschot in zijn woning aangetroffen. De heer Al-Mammoud is op donderdag 6 april om 09:30 uur begraven op Oud Eik & Duinen. Dichter van dienst: Erwin Vogelezang.

mawwâl

er zijn woorden die aan dit gedicht voorafgaan
als zand voor wind, moeder voor kind, de bolling
van een gewaad waar het lichaam begint.

er is een leven dat aan deze dood voorafgaat,
een flessenhalsgroene fluistering, een oog
dat opent in de nacht; yā aīn, yā lail.

er zijn de sterren die u achterliet, ze bleven
voor wie handen in onschuld of olie wast
zijn ze gebleven – en niets wat u deed
was hen vreemd.

“Succes met schrijven”, besluit de e-mail van Eenzame Uitvaart coördinator Henk van Zuiden. Zo eindigen zijn e-mails wel vaker, maar dit keer gaat er helaas weinig bruikbare informatie aan vooraf. Wat er van ‘mijn’ eenzaam overledene bekend is, bestrijkt nog geen drie regels, waarvan er één wordt ingenomen door zijn volledige naam en nog eens een halve door de mededeling dat hij op 29 maart door de politie in zijn woning werd aangetroffen.

Telefonisch overleg met de gemeente leidt nauwelijks tot nieuwe inzichten. Wel bleek Rashid bijzonder dood te zijn; zo dood dat zelfs de geharde politieagenten zich er maar met moeite toe konden zetten om de woning (verwaarloosd, veel flessen) te betreden. En zoals zo vaak in dergelijke gevallen, zijn het de buren die de politie hebben ingeseind. Nee, niet daarom, maar omdat de brievenbus zo vol zat; iets dat uiteindelijk vooral te wijten blijkt aan een eind 2009 door energiebedrijf Eneco toegestuurde chocoladeletter. Maar verder? Rashid, die sinds 1995 in Nederland zou verblijven, had hier evengoed nooit aangekomen kunnen zijn.

Dus wat te schrijven? En welke muziek? Uiteindelijk stuit ik, na een vruchteloos gesprek met een vriendelijke dame van een Irakese culturele organisatie, via iTunes op een desolate mawwâl, waarvan ik de traditionele openingswoorden (yā aīn, yā lail : oh, oog, oh, nacht) leen en dat de begrafenisceremonie opent. Mijn vriendin, Henk en ik luisteren naar de muziek die door de achter een gordijn verscholen uitvaartleider wordt opgezet. Voor de rijen lege stoelen ligt Rashid in een kist waar we wat blauwe druifjes op hebben neergelegd. Ze liggen er even eenzaam bij als de muziek klinkt. “Ik hoop dat hij nu naar huis kan”, zegt mijn vriendin als we na de keurige ceremonie weer in de lentezon staan. Henk en ik knikken.

Even geen zin in reacties

Video: eenzame uitvaarten in Den Haag

Midden juni zond Kruispunt een item over gemeentelijke begrafenissen uit. Deels gaat dit over een eenzame uitvaart, waarvoor ik het gedicht mocht verzorgen. Het item begint na ongeveer 08:25 minuten uitzending.

Even geen zin in reacties

Flarfstrip: look to your orb for the warning

En het gedicht uit Flarf:

dit belooft een opzienbarende gebeurtenis te worden:
the Tzol’kin will be Resonant Blue Hand with a Kin of 7
en Robbie lokt aliens met het oog van Horus in zijn nek.

mijn vraag aan jou is of dit toeval en of gevoel gevoel
of iets anders is, maar dat gebeurt me niet zo vaak.
het is gewoon een schitterende gedachte die ik denk

in 3d, 4d of veel meer; een 3d-oogpunt is vernauwend
en – ik reflecteer dit in mijn eigen licht – er zijn 63+1
dimensies, dus waar komen die Annunaki vandaan?

we spreken in schemering over het door kunst gewonde
oppervlak van de aarde, de verslaving aan mals gras,
als Mark zegt dat Tim zich niet schuldig moet voelen

over Mark’s dood. Sylphs gaan deze manipulaties tegen
door chemtrails in zich op te nemen en te transformeren,
maar gek genoeg moet ik steeds huilen om zo’n bericht.

Even geen zin in reacties

bladluis

drie dagen niet aan dood gedacht niet
aan bloed niet ieder blaadje om en om
gekeerd tegen het licht en niets gevonden

geen bobbel in de lies geen wildgroei in
of achter oor geen jeuk aan aars geen ring
om vosje walvis grote beer op rug

niks gemerkt met slikken ook geen brok
in pis geen boze wolk door longen geen
pijn voel ik geen pijn vanochtend

overmoedig op één been je kamer-
linde roerloos voor het raam zien staan
omgevallen toen en ook gaan huilen

 

Even geen zin in reacties

some b’s are meant to bumble

for Patricia T.

it’s not like you have much say in the matter:
when the sun rises, it rises, when it sets,
it sets. the scene may include an ocean

bed aflame with longing or the stark white
linen of death – and you, longing, neither for
nor against an ending, but longing
just the same.

and if it takes this long, it takes a lot
to wait. but you can’t really say that,
can you. and either way: it never ends.

just like some b’s are meant to bumble,
some t’s have to be crossed. you bear those,
sleeping lightly, just to make sure
t won’t be lost.

Eenzame uitvaart nummer 21

Den Haag, Nieuw Eik en Duinen, 18 november 2009
I.M. Huib Jansen op de Tak, geboren op 25 januari 1947 en overleden op 10 november 2009
Dichter van dienst: Erwin Vogelezang

Dat er 50 manieren zijn om je geliefde te verlaten, is al sinds het midden van de jaren ’70 bekend. Vanaf vandaag weet ik dat er ook minimaal 51 manieren zijn om te sterven. Huib koos op zijn 62e voor de 51e manier. En zette met vaste tekenaarshand drie ferme strepen onder zijn bestaan. Wat rest zijn de geijkte vragen die ik, tegen beter weten in, toch stel aan de volumineuzige neef én kunstbroeder (“Hij stond eens in de tien jaar plotseling voor de deur en als hij weer was vertrokken, had ik eigenlijk geen idee waar het gesprek over ging”), de buurvrouw met de woonboot die Huib nog steeds zou kopen (“Soms schoot ik wel eens weg als ik hem aan zag komen lopen – als hij eenmaal op zijn praatstoel zat, kwam je bijna niet meer van hem af. Maar het was een hele vriendelijke man”) en de dame van de Soos (“Ik had met hem te doen. Hij had het over zijn overleden moeder alsof het gisteren was gebeurd”).

Maar het antwoord op de vragen waarom nu en waarom op deze manier? Ik vind ze niet. Ook niet in de brief die in zijn dossier is blijven steken, want hoewel letterlijk aan zijn ouders gericht, is de toon verraderlijk afstandelijk. Vader speelde piano, moeder bakte appeltaart, Huib blijft ongrijpbaar. En zijn tekeningen? Die heeft geen enkele aanwezige ooit gezien. Toch kan daar nog verandering in komen: het televisieprogramma Kruispunt, vandaag vertegenwoordigd door een cameraman, zal aandacht aan Huib’s dood besteden en aanwezig zijn bij het ontruimen van de woning. Een behoorlijke opgave, want zijn almaar uitdijende collectie watalnietenzusenzo (“Er hing al jaren een eenzame kerstbal in het raamkozijn”) was zo ver opgerukt, dat Huib slechts een leef- en sterfruimte restte van enkele vierkante meters.

Of het iets te maken heeft met de media-aandacht weet ik niet, maar dit is mijn eerste Eenzame Uitvaart waarbij de uitvaartleider het woord tot de aanwezigen richt. Hij zegt iets over stof. Maar dat vindt pas later plaats, als de kist met Huib afdaalt in het door hem enkele maanden geleden gereserveerde familiegraf (Vader, Moeder, Broer) en de herfstwind heerst. Eerst luisteren we binnen naar ‘The Proposition #1’ (Nick Cave & Warren Ellis), ‘Do not go gentle into that good night’ (Dylan Thomas, uitvoering van John Cale) en ‘Het Dorp’ (Wim Sonneveld), waar Huib in zijn brief aan refereerde. Tijdens de, ook documentair noodzakelijke, nazit-met-koffie krijg ik van de dochter van de buurvouw met de woonboot, toch nog een onverwacht inkijkje in de denkwijze van de overledene. Hij noemde haar altijd ‘de indiaan’. Zij heeft nooit goed begrepen waarom. Maar wie straks de documentaire bekijkt, ziet het direct: ook Zilverslang bewijst Huib vandaag de laatste eer. “Omdat ik vind dat het zo hoort,” zegt ze. Iedereen knikt.

appeltaartpiano

ik ben hier om de huid van een bestaan
om u te vouwen, omdat u zo moest waken,
omdat Vader dat voor Moeder vroeg.

ik ben hier omdat Broer er niet is,
omdat sterven mensenwerk, omdat was
steeds gedaan en vochtvoeten gezalfd.

ik ben hier omdat u kordate lijnen trok
om chaos buiten, herinnering binnen –
en om u in het midden, thuiskomend.

ik ben hier om wat u open hield te vullen
met uzelf, omdat u er drie harde strepen
onder zette, om Broer, piano, appeltaart.

Even geen zin in reacties

something religious

a lot of it was just teenage bravado:
we gave her food, she took her clothes off.
we put a cable to her mouth, she bled
from every hole like it was something religious.

still, people have to be quiet until they are.
see paragraph 12: you have to make adjustments
to your perceptions – i’ve been stealing my mum’s
lately and they are so warm and comfy to cart around.

we gave her food and she bled, to put it kindly,
flawed. it was something religious; the diversity
of holes made playing unforgettable when firing
flat-shooting loads at typical defensive instances.

when Tallulah was put down, a truculent storm
raged for hours. a lot of it was just teenage bravado:
like pashmina-type wraps, the cover of moral certainty
comes in many flavors, you make adjustments

via a drip, but there doesn’t appear to be a point
of impact. it was something religious: we all know
what happened, but answers can not substitute
for that encounter – it’s basically a feel good thing.