Posts met de tag “eenzaamheid”

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

Even geen zin in reacties

the astronaut’s room

the last astronaut fills his suit
case with memories, sits on it
to keep it from floating away
and waits.

outside,
darkness drips from branches
in ropes thick enough to hang
his childhood swing from.

inside, light buzzes like flies,
fills every crease and shadow
until there’s no room left
to hide.

his room
is neither empty nor full, it is
space to do with as he pleases.
it pleases him to wait.

Even geen zin in reacties

elders

voor L.

elders begint waar ik eindig. dat wil zeggen
waar jij begint. of andersom: ik begin bij jouw
einde – elders een schaafwond tussen ons in.

elders is een belegen meisje met verlegen haar
en hoe zij zich in slaap huilt: vijf vingers om
de holte van haar buik, twee vingers daar.

elders is een huis aan het einde van regen,
maar ook het volgende, het daaropvolgende
en wie in huizen wacht. elders is de ander,
als in: anders alleen, misschien.

Even geen zin in reacties

some b’s are meant to bumble

for Patricia T.

it’s not like you have much say in the matter:
when the sun rises, it rises, when it sets,
it sets. the scene may include an ocean

bed aflame with longing or the stark white
linen of death – and you, longing, neither for
nor against an ending, but longing
just the same.

and if it takes this long, it takes a lot
to wait. but you can’t really say that,
can you. and either way: it never ends.

just like some b’s are meant to bumble,
some t’s have to be crossed. you bear those,
sleeping lightly, just to make sure
t won’t be lost.

iemand rook een dode heer

I.M. Hans A. Bauer (23 augustus 1929 – begin september 2009). Begraafplaats Nieuw Eik en Duinen, maandag 28 september 2009, 14:15 uur

ik had u zomaar kunnen zijn, veel is er niet
voor nodig: een kort gebrek aan hartslag,
een verstekeling in het bloed, een lang
gekoesterde staat van eenzaamheid.

ik stel me uw vertraagde val voor, verbaasd
vasthouden, de voeten verder steeds uiteen
en dat u even bang was om te breken, godbetert
in uw eigen huis een heup te breken,
want de hond.

of was uw hoofd daarvoor te vol van rook,
van eindeloos herhalen van wat moest;
de hond naar het bos, de pijp naar de mond,
de kolen naar de kachel?

ik ben hier om u gerust te stellen:
uw voeten vonden feilloos een weg.
uw hond vond het fijn u te volgen.
u heeft volbracht.

“Een wat vreemde man, die het meisje van de dierenwinkel steeds over hetzelfde krantenartikel vertelde en afwezig overkwam,” zegt de vriendelijke medewerker van de gemeente. “Een man ook, die slechts één keer in zijn leven is verhuisd. Met zijn ouders vanuit Duitsland toen hij twee was.” En: “Hij stookte nog kolen. Op zijn bureau vonden we een briefje van de kolenleverancier. Die hield er mee op en kon sinds mei niet meer leveren.”

Dat laatste komt de buren – de eenzame uitvaart wordt opgeluisterd door een echtpaar van middelbare leeftijd (“Hans was een stugge, maar we hadden allebei een hond en dat schept een band,” aldus de man) een jongere en een wat oudere buurvrouw – bekend voor. “Daar maakte hij zich wel zorgen over, ja. Dat hij van de winter niet zou kunnen stoken.” Ook de huiseigenaar die zich inmiddels per Bentley cabrio bij het gezelschap heeft gevoegd, is bekend met het kolenverhaal: “Hij gaf niks om gas.” Toch moet Hans, zelf van Duitse afkomst, maar fel anti-Duits (“allemaal Nazi’s!”), wel degelijk een vinger aan de hedendaagse pols hebben gehad. Want hij mocht dan wel op kolen hebben gestookt, bij binnenkomst van de woning trof de politie ook een ingeschakelde laptop aan. Buurman geeft uitsluitsel: “Op een gegeven moment kwam ‘ie op me af en vertelde triomfantelijk dat ‘ie internet zou nemen. Dat moet je doen, Hans, zei ik toen.” “Hij zat heel vaak achter die computer,” weet één van de buurvrouwen die “al vermoedde dat er iets niet helemaal goed zat.” “Hij klaagde over hoge bloeddruk en duizeligheid,” vult buurman aan. “Als je hem op zijn fiets zag stappen, hield je je hart vast.”

Waar minder duidelijkheid over bestaat, is de vraag of zich achter de vele sloten van zijn woning wellicht een aardig geldbedrag bevond. Voor iemand met zoveel sloten, was Hans in ieder geval verrassend open over dit vermeende appeltje voor de dorst: alle buren blijken het verhaal te kennen. “Hij vertelde altijd dat hij wat geld had en vond het belangrijk dat we dat wisten. Voor als hij opgenomen zou moeten worden.” Hoewel de verwaarloosde staat van zijn woning – inclusief de acht jaar oude ‘halve Labrador’ die inmiddels in het asiel op verlossing wacht – misschien anders doet vermoeden, had Hans het verzekeringstechnisch in ieder geval goed geregeld. Dit is dan ook mijn eerste eenzame uitvaart die met koffie en cake – kan er normaal gesproken nooit vanaf – wordt afgesloten. “Zo zou hij het ook gewild hebben,” vertelt buurvrouw drie, een zachtaardige dame die het gedicht (“het klopt echt!”) graag mee naar huis neemt. “Een keurige begrafenis. Daar hechtte ‘ie waarde aan.” En aldus geschiedde. Gelukkig waren er mensen om dit laatste gebaar op waarde te schatten. Namens ons allen: bedankt voor de koffie, Hans.

Even geen zin in reacties

Serie raamposters








Even geen zin in reacties

non, non, rien n’a change

je denkt dat het ophoudt,
maar als je ouder bent sta je weer
in een hoek met je handen voor je kruis

naar pis te stinken. er bestaat zoiets
als publieke eenzaamheid; daar past
geen gordijn omheen.

haar vriend komt vannacht
thuis van een eiland. ze zal hem teder
pijpen. eerst moet jij nog schoon.

je probeert haar voor je te winnen
met een glimlach en een praatje.
je pasje voldoet.

Even geen zin in reacties

belofte

zo zal het beginnen: je kookt niet.
zo zal het verder gaan: ik eet niet.

de boom zal voor het raam staan.
de schaduw van de boom zal vallen.
we zullen aan tafel zitten.
de schaduw tussen ons in.

we zullen deuropeningen vullen
met lichamen, handgebaren, deuren.
dit is hoe het verder gaat.

we zullen handen schudden.
we zullen vreemden worden.
we zullen zeggen dat we zijn verlaten.
we zullen anderen verlaten,
keer op keer op keer op keer.

we zullen niet omkijken, onder geen beding
zullen we omkijken.

kijk niet om.

soms zal de telefoon gaan.
soms horen we onze stilte terug.
soms zullen we zeggen dat er niemand aan de lijn is.
dan zullen we over onze schouder kijken, ons schuldig voelen.

voel je niet schuldig.

we zullen sterven. niet snel
en niet langzaam zullen we sterven.
we zullen er niet klaar voor zijn
en toch zullen we sterven.

ik beloof het.