Posts met de tag “god”

Even geen zin in reacties

Zon, God, stuiver, hart

Voor Wiebe

Voor niks gaat de zon op. Aldus god de vader.

Maar voor een meer gerenommeerde God
is de zon slechts een peertje
aan het uitdijend plafond.

Heeft God goed geslapen? Hij laat de zon op
in de ogen van een meisje.
Laten we haar Marjan noemen. Eva. Eleni.

Is God minder goed gemutst,
dan gaat ze schielijk onder: een stuiver
aan de horizon van een spaarpot.

Soms droeg je vroeg gedoofde zonneogen op handen.
Dan was de zon zwaar. Soms droeg het land haar.
Dan was ze licht, waarin duizend aren knipperden.

Voor niks gaat de zon onder. Op het laatst, misschien
in een hart dat bij elkaar hangt van schroefjes
en moertjes. Het loopt op het veertje van een oude klok.

Tik tok.
Tik tok.
Alles doet het nog.

Even geen zin in reacties

De zin van het leven

Op een vapefeest vraagt een vage vriend
geëmotioneerd naar de zin van het leven,
waarmee hij vooral het zijne bedoelt.

Ik verzwijg het antwoord
zoals het een dichterlijk genie betaamt
met goddelijke zeggingskracht.

Thuis besluit ik het alsnog groothartig
vast te leggen in een gedicht
dat vrijwel alle vragen overbodig maakt:

in de kinderstoel doet mijn dochter
brrm brrrrm brmmm brrrrrrm
tegen een traag passerende vis.

De vraag rest of dat zinnig is.

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

Even geen zin in reacties

een sterk verhaal

en op de achtste dag
besloot ik mezelf te scheppen
uit de kuil waarin ik als kind gevallen was.

ik had een groen schepje
– onbreekbaar plastic –
van het merk madeintaiwan.

eenmaal uitgegraven
beviel ik mezelf zo goed
dat ik jou schiep.

ik droeg een paarse cape
met gouden epauletten
en blauwe kwastjes

waarmee ik lucht schilderde,
en ik was verbaasd
want je borst ging op en neer.

ik zuchtte wat wolken
om samen op weg te drijven
en aldus geschiedde.

jij mocht me God noemen
of Erwin. dat is het dus geworden.