Posts met de tag “kinderen”

driving home with dad

white knuckles, steering wheel,
cereal breath reflection – tree
after tree aftertreeaftertreeaft.

brother in the back does as told;
don’t look, make small, pretend
sway is what sea does to a boat,

float is what a boat does at sea,
each wave a gentle nudge home
where home is a coast that is clear.

white knuckles, steering wheel,
uncap (sway), swig (sway) – tree
after tree aftertreeaftertreeaft.

Even geen zin in reacties

geaardheid beïnvloedt niet direct de frequentie van deze kankers

een konijntje huppelt de struiken in en Fakir heeft de hik.
meer goed nieuws: de oude wijze Sprookjesboom onthult
vandaag The Secret! The Secret wordt onthuld!

hij begint te praten: ‘hardly 40 kms more and you arrive in Kanker
(Kaan-kair), a safe haven waar je kinderen kan knuffelen
en door het weinige haar de hoofdhuid ziet.’

dit is ontmoeting hè, daar is zomaar een ander. hij zit niet alleen
in een reageerbuis tot er plotseling iets gebeurt; hij wordt
bestraald met gedachten, met uitingen van verkropte emoties

die op dezelfde frequentie aantrekken: ‘als ik met mijn vriend
aan het knuffelen ben denk ik eraan om hem dood te maken
en hoe hij dan zou kijken. dan pak ik een sok van de grond

en wind die zachtjes om zijn nek.’ of: ‘hoera, ik heb kanker,
weet ik eindelijk waar die rotpijn vandaan komt en dat het
vanzelf overgaat’ – de lichaamscellen bereiden zich voor

in je lies, je buik, je schouder, je knie, je longen en het hart.
als er veel animo voor een bepaalde kankersoort bestaat,
maakt Sprookjesboom daar een nieuw forum voor aan.

Even geen zin in reacties

de dood van de poëzie (Willem Bongers)

Hoort u hoe die enorme kinderen gillen en gillen
als ze de eeuwigheid binnentreden?

Commercieel blijkt het een tekenfilm,
de taal die, echter altijd ontdaan van zijn belang,
gelogenstraft door nieuwe eigen dynamiek,

Of nog anders uitgedrukt:
de taal ontzenuwd, van haar betekenis ontdaan
men geeft en geeft en wordt niet eens meer weerlegd,

maar steeds weer blijken deze te kunnen worden gereanimeerd
er is immers niets zo stereotiep als de Grote Thema’s, en het spreken

Of nog anders uitgedrukt:
op één van de Neruda-posters in de winkel staat een vrolijke tekening
van de nieuwe situatie:

de leugen van een dynamica die nooit meer wordt weerlegd

Even geen zin in reacties

6 (Mark van der Schaaf)

Van de plas is een vis gevonden
met aan de ene kant een tekening met het woord.
Het doet me denken aan een Chinees gezegde:
„Breng de vis niet naar Mohammed
naar een dieper gevoel in jezelf”

want liefde is een tekening van een paarse reus
zonder armen met maar één oog, een subversieve
strategie ten opzichte van degene die vindt
haar vermoorde dochtertje

niet in metrum en rijm, maar op het oog
ziet ze wat verfsporen en stickers, dan is
datgene wat je weglaat vaak belangrijker
dan wat je toont.

Even geen zin in reacties

zonlicht, over wat je niet kent in stripvorm

Even geen zin in reacties

zonlicht, over wat je niet kent

i.

er is eens iets misgegaan. ik gebruik slechts één woord
om dit te beschrijven en kies voor haar
die verdween, niet door te verwensen,
maar door te wachten

op een trein, omdat ik een engel probeerde te boetseren
uit meisjeszweet, meer of minder woorden gebruikte
of overgevoelig was voor vrouwenstemmen

doet niet ter zake. ieder woord wordt uiteindelijk illusie,
een God om in gepaste richting tot te bidden; achterwerk
omhoog, omdat ik moeilijk kan zitten.

ii.

in bed kruipen en de verduisteringsgordijnen sluiten,
een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee, het interesseert haar niet.

ik heb geprobeerd haar te verleiden, met rust te laten,
aan te dringen, achterwerk omhoog – vijf keer per dag
in comateuze toestand praten, achteraf

helpen met meisjeszweet, omdat zij zich schaamt
met stofzuigen – langer dan een paar minuten houdt ze het niet vol
omdat ze moeilijk kan staan,
zoog ik.

iii.

we waren zogende ouders die het beste met de kids voorhadden,
maar langzaam sloop er een verlammend en ontwrichtend proces in:
de vreesachtige behoefte zich aan te passen, over misfortuin te jammeren
met bejaarden, hoempapa muziek en gepaneerde schnitzels.

toen alles nog te overzien was, samen te vatten in verhalen van één
of duizend woorden, deed de verleiding van meisjeszweet niet ter zake:
ik boetseerde een engel in comateuze toestand en liet haar met rust
totdat haar naam een illusie was waarop ik moeilijk zittend zoog.

tot voor kort waren het slechts geruchten, maar NASA toonde foto’s
van de Fendt hakselaar waarin mensen verdwijnen door te wachten
in bed, het verduisteringsgordijn gesloten en daarachter zonlicht,
over wat je niet kent – een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee.

iv.

Engel,

opeens voelde ik dat ik nergens naar toe moest gaan,
geen trein instappen, niemand ontmoeten.

waarom wist ik niet.

het is wel jammer, want het is toch al niet zo’n vrolijk einde
en ik wou het niet zo laten aflopen:

vijf keer per dag de verduisteringsgordijnen sluiten.
moeilijk zittend in comateuze illusies verdwijnen
als zonlicht over wat je niet kent.

ik heb geprobeerd.
ik heb geprobeerd.

ps. soms danst het synchroon op cowboymuziek.
pps. soms drinkt het thee, soms zweet het meisjes.

Even geen zin in reacties

elegie voor een buurvrouw

1. ah erlebnis

monden vol citroenen dragen
vleeskleurige lichamen
dito gepantied de zomer door.

in de supermarkt
worden roddels bezegeld
met speeksel van beroddelden.

eenmaal thuis wordt iedere boodschap
tot ver na de komma ontcijferd,
stilzwijgend gedistribueerd.

hoopvolle blikken voorbij
vinden kinderogen weer
geen lijken in de kast.

2. oranjebitter

vanachter het raam valt
haar bleke peignoir
al vroeg de avond in.

een verzachte handdoek hangt
trots van het balkon
de vlag weer uit.

oranje loopt
in de eerste regen na het fluitsignaal
traag door over de flanken.

3. god en de buitenwijk

vale damesbillen,
de zakken zwaar van airmiles,
stijgen traag de treden op.

zelfs als deze vluchtige ontmoeting
al om enkele woorden vraagt
zal niemand die uitspreken.

boven loert haar leven
verscholen in de barsten
van het te vaak verlaagd plafond.

een milder god zou haar verlossen
en toverde heel even maar
een glimlach op haar verzuurd gezicht.

ik zwijg met hem.

Even geen zin in reacties

een kleine processie

nadien droegen we dieren op het hoofd: aapje, hond, gele
walrus met de lange tanden. we spraken af dat dit religies waren,
ieder dier een zachtaardige god, een geloof dat naar ons rook.
en als we huilden waren wij niet week, niet slap, maar huilden
de goden zelf, vertrouwend op de streling die op verdriet volgt.

soms braken er conflicten uit tussen de congregaties: goden
werden verworpen, altaren geplunderd. krokodil verloor
een van zijn babyblauwe poten, werd door moeder weggegooid.
onze zwijggelofte hield tot de dreiging van geen toetje stand.

in de zomer trokken we naar buiten, schreden blootsvoets door
enkellang gras. zo vormden we een bescheiden processie, grote
broer, kleine broer; een stap tegen twee. langs de verweerde
tafel en omgevallen stoelen met aaibare aureolen en stijve nekken,
dwalende gelovigen in het meedogenloos voortrazende licht.

Even geen zin in reacties

götterdämmerung

1. de lispelaar

maar als je dan nog zo onherroepelijk moet zijn,
wees dan zoals haast niemand is,
als god

maar niet die, niet de patriarch, de grijze
hoeder van het grauwe, niet de leugenaar
die scherp en warm als distels schuilt in gras

nee, wees de wrekende, die waarheid brengt
en in de wind woont, de slissende,
de lispelaar die van jezelf vertelt

wees weer het vreemd grommend wezen
dat dreigend langs de wanden
van mijn kinderkamer schuurt

of de schaduw die je hand maakt
als huid gespannen oplicht
in het groen van een nachtlampje

maar wees niet dit, niet dit dier
dat ieder aarzelend woord van troost
van mijn uitgestoken handen likt

2

vandaag waart over het schoolplein een besef
dat bleek en dik als wasem onder een kap is
en zwelt als voeten aan het einde van een dag

in juli, als knikkertijd voorbij is en zomerzand
nauwlettend uit ogen wordt gewreven
met blauwlauwe washandjes

waar jongens molenwieken over het plein
met armen die als tandwielen
tot bloedens toe in elkaar grijpen

heeft een kind soms simpelweg
de verkeerde ouders en is de wereld
niet veel groter dan deze zandbak

3

oma schept
eieren uit de pan
met een hardhouten lepel

oma weet
dat je kanker krijgt
van zout op eieren

eieren smaken
nergens naar
deze eieren

er is de vage belofte
van een dag vol elfen
op de elfteling

4

van onder de gelambriseerde deur
komt rook van onder de gelambriseerde
deur komt rook de douche staat aan de mei
de meisjesdouche staan aan

als we bukken kunnen we misschien
voeten zien als we diep bukken kunnen we misschien
haar voeten zien als we heel diep bukken
kunnen we haar voeten zien we tellen tot negen

tenen aan de ene

5

vandaag waart over het schoolplein een gerucht
sissend als de sampan
en scherp als het zakmes wanneer je onder ede zwijgt

nemokeg si eipeoj eipeoj
nemokeg si eipeoj eipeoj

gaat van mond tot mond
maar niets wordt bevestigd
en niets wordt zomaar toegegeven

6

wie heeft het soldaatje wie
heeft het plastic soldaatje gestolen?

raadseltje: wat is zo klein dat het moeiteloos
in je knikkervrije broekzak past?

de oppergeneraal.

(leg het neer
leg het naast de stoeprand neer

vind het) krijg een snoepje
wegens goed gedrag

7

vandaag waart over het schoolplein
het lied van de lispelaar, het lied
van oorzaak en gevolg, dit lied
dat van schuld en boete zingt

nemokeg si eipeoj eipeoj

haar kleine ziel
besterft in drie dagen,
hangt zichtbaar als een trofee

te drogen aan een riem
die ons omspant
zoals alleen

een meisjeshand
tot bloedens toe
het hart omspannen kan

8

niemand gaat langs af

9

het was vreemd
hoe dingen plots niet meer alleen
met elkaar te maken hadden

hoe alles wat altijd
zo nauw met elkaar verbonden was
zo snel zo ongedaan gemaakt kon worden

alsof alle letters op het bord
die haast moeiteloos eerst
tot woorden werden

in opstand kwamen en eenmaal los
gelaten als vliegen aan dunne koorden
om onze hoofden draaiden

10

ook sterke verhalen vlogen zo
rond als superhelden haast

ze waren al snel niet meer
bij ons weg te slaan

en toch wist niemand toen
of er ooit zoiets gebeurd was

we wisten alleen dat zonlicht
toch niet als water warm
en om je heen was

maar dat er vreemde stralen waren
waar je soms door werd geraakt
en dat dit raken dan het toeval was

11

robert droeg een nieuw blauw jasje
robert droeg een groot geheim (wees zuinig
op je jasje robert) deed soms nog
een plasje

wanneer dat niet de bedoeling was

en dus hield iemand zijn jasje
op drie hoog van een steiger
in de lucht

van de andere kant van de straat
leek het net een vlieger blauw
op blauw nee werkelijk

met je ogen half
dicht tegen het priemende licht
was er niet veel meer te zien.

dat is ook wat iedereen later zei.

en dat het stom was
van het ziekenhuis, dat zeiden we ook

niemand zei dat hij zijn jasje even
boven de grond haast
nog had ingehaald.

dit moet ook nog gezegd:
superman had vrij die dag.

12

daarna vielen ze in bosjes
zegen neer tijdens het voetballen stegen
op tijdens het zingen

van een lied met veel amen
en armen rond en rond in hava
nagila hava sneller

en sneller rond het snijdende touw
totdat het bloed langs haar dunne
meisjes polsen stroomt

tot helemaal over haar benen
op de grond

13

deze waarheden werden verdronken
als jonge katjes. je bond zo’n zak dicht
alsof het vuilnis was

met de warmte van de grote kat
nog op je schoot

en niemand vond dat daar
iets vreemds aan was, aan zo’n grote kat hier
en aan die kleintjes

ook Jezus niet
terwijl die toch altijd
langs het water liep

14

aan de rand van het schoolplein staat
een jongetje al
weer te vertellen over zijn onderzeeër

die in de Barentz ligt daar
waar een koude oorlog woedt
en pas als iedereen

aan zijn blauwe lippen hangt
houdt hij een hand voor zijn mond
en wijst naar een vlieger in de verte.

15

ademt dan,
zooooooooooo
een mondvol vliegen uit.

16 (dit zijn de dagen, mijn vriend)

dit zijn de dagen
dat de raderen van de wereld
dieper in de wonden grijpen

dat de dageraad
door verlichte vreemden
op een draagbaar
naar binnen wordt gereden

dat alles
in de engte lengt
als tussen dubbel glas
het geluid van een sirene

dit zijn de dagen dat je huivert
als een vliegtuig overgaat
zoals soms een ziekte doet

dat mars daalt
als een rood en boos gezicht
vol lijkvlekken

17 (kinderliedje)

van voor naar achter gaat de auto
schuurt hitsig haast
tegen de wanden op

ik zandstraal gedachten
met mijn gezicht tegen de wind
en mijn mond zooooo

mars daalt neer de lucht is rood de wereld
ruikt alsof hij net is ontsmet
we gaan

van links naar rechts
mijn broer en ik
op de achterbank

het is lastig zingen
met dichtgeknepen keel
maar toe doe alsof

je niet weet waar je bent
toe doe alsof we (zijn er
bijna) thuis zijn

18 (de groene simca)

drie mannen in heel donker
blauw hebben hem
gevonden en naar huis gebracht

hij lag in zijn auto
te slapen: een Simca
in bijzonder lullig groen

19 (belle Hélène)

en alweer op de achterbank
op weg naar een land zit Hélène
de vlakke uren naast mij

het landschap komt en gaat
met af en toe een schaap
en later ook wat heuvels

ik houd haar hand vast
tot zij net voorbij de grens
in Nederland verdwijnt

ik zal haar evenmin een ansicht sturen
als zij hier was

wel draai ik twee weken
(a) dat nummer
(b) één bruine haar steeds om mijn vingers

20 (intermezzo; transmitting live from Mars)

komt tot mij, allen die eenzaam zijn
verdwaald vermalen
tussen de raderen

van een wereld
die te diep in de wonden grijpt
en leg uw botten hier te ruste

laat ze bleken gloeien
branden desnoods dan
als een ster

21 (baby, I’m a star)

ik word een ster
en ik zal zeker veel
te veel willen drinken baby

you can drive my car

dan doe ik mijn ogen dicht
en droom haar even stiekem naast me
als mijn vader achter het stuur

22 (de droom)

hij komt aan
gereden in die auto
parkeert netjes en stapt uit,

vloekt dan niet
ongewoon herhaaldelijk
op de groene stoel met franjes

ik vertel hem dat hij dood is
hij heeft geen zin in dat gezeur
en trekt een biertje open

even hardnekkig
als de vlekken op zijn gezicht
staat soms zijn auto buiten

23 (mars daalt)

vandaag zie ik
de vlekken in zijn gezicht
gaten in de lucht branden

rood kleeft aan wanden
dichtgeknepen kelen zingen
alles ruikt alsof het net is ontsmet

de wereld vouwt ons op
slikt ons in en ergens
implodeert een lever als een ster

maar toe doe toe doe
t het er allemaal
nu wel zo toe ?

24 (weer onderweg)

ik mis dezelfde
muur vandaag al
weer op enkele centimeters

0 intermezzo

I saw myself

a ring of bone
in the clear stream
of all of it

and vowed
always to be open to it
that all of it
might flow through

and then heard
“ring of bone” where
ring is what a

bell does

© Lew Welch)

25. kringspel

ik adem
mezelf weer uit en blaas
een roze ring van meisjes om mij heen

penny, ik laat je naam in mij
vallen als de zon in water
en duik je steeds weer op

iemand roept je naar het midden
en al wat draaien kan – het draait

ik beloof mezelf plechtig
om je met bleke huid en haar
in te blijven ademen

26. kermis

zoals een tong eerst schichtig dan
sneller steeds en almaar sneller draait
berijden wij wijdbeens draken

want het is kermis op het plein
en alles is nog mogelijk

kijk, daar branden lichtjes
witte gaten in de lucht
de geur van suikerspinnenlippen

als askegels gloeien wij als sterren bottenbleek
op excursie naar het einde van de nacht

nat gras, natte ruggen
je onbehoorlijk smalle schouders
je open mond: zo groot de maan!

27. onder de seringenboom

later onder de seringenboom ben ik
in de schaduw die een hand maakt
op je warme wang

draai als de rook van een eerste sigaret
in mijn buik, laat mijn vinger door iedere cirkel
prikken waarvan jij het midden bent

onder het badpak over je moedervlekken:
sterren branden donker op jouw huid, zeg je

maar ik voel alleen maar jou
maar ik proef alleen maar jou
zomerzout en nieuw en jong zo penny

28. de bus terug

blazen maar weer: kringen op het raam
namen doorhalen onder harten
van de heenreis

penny loves x loves y 4 ever
4 ever weerkaatst je
bitterzoete adem van die ochtend

grotere jongens weten het: jou pesten is makkelijk
vandaag legt iemand pennies op je ogen
als je slaapt

zwaai ik naar mezelf
in het raam van een bus op weg naar huis
zie ik de dood, een verstekeling

die onderadems reist van mond op mond
van zweterige hand tot hand
als voetbalplaatjes in de pauze

ik droom een cowboy: brede hoed, jas,
het striemen van een speekselzweep
één uiteinde bungelt aan je mond

29. penny slaapt

grotere jongens wisten het: jou pesten was makkelijk
vandaag legt iemand pennies op je ogen
als je slaapt

dooft de zon op iedere tekening
die vloeidunne bleekhuid!
zelfs sterrenlicht brandt gaten

ik draai mezelf binnenstebuiten
wil je mijn moedervlekken wel geven

het zijn er twee
ze passen over je ogen
en gloeien in de eindeloze nacht

30. ennio

de donsgele slaap in je ogen
gaf je me
en al het licht van de maan

ik hang haar
aan een touw boven je huis
en zeg: de maan is nu gehangen

ik fluit veel – morricone
en ben een zomervakantie lang
indrukwekkend somber

31. where ring is what a bell does

vandaag gevonden:
je seringenroze kauwgumring
past niet meer om mijn vinger

je geur, je smaak, je speeksel
wat licht was bleek niet taai genoeg
om langer mee te gaan en ging

ik schrijf dit omdat ik aan je dacht
toen ik een gedicht las
en plots je ring zo hoorde

Even geen zin in reacties

the fine art of dissecting small animals

1. beestje

het korte bestaan achter glas
komt nu ten einde. zachte druk,
harde ruk, harde ruk, harde ruk.

rondjes. wachten. brand.

2. moeder

hoe hij daar zit: rood
aangelopen gaat hij helemaal
in zijn eigen wereldje op.

vind je niet, Colette?

die opperste concentratie. die beentjes.
schattig broekje is dat toch.

3. zoontje

het vinden, het pakken. vingers
al bijna te vadsig. toch beet,
een poot, een poot, een poot.

mikken. wachten. rook.

4. mee op reis

hoog
we gaan om-

dit schamele spoor te volgen
door trillende lucht boven huizen
waar iedere voor- de achtertuin

van de buren is, waar sprinklers
sprinkelen en kinderen in nat gras
onder kleine regenbogen wachten.

oh colette, vanaf hier lijken de wasmolens
wel roulettewielen. swing it, baby.

5. les jeux sont faits

we kunnen het uittekenen op dit groene laken,
de grenzen van Wateringseveld, van zijn bestaan,
het hare.

hier, onder de rook van barbecues, van dingen
die verbranden, kanker krijgen en sterven heerst
de onneembare wipkip over dag en nacht.

het vlees is rood, Colette. afblussen
met after sun.

in bed gloeit hij als een ster na.

6. child in time

volg hem door zijn wijk, volg hem
langs huizen waar kinderen wonen,
wachten, wijzen, volg tot glas

rinkelt in zijn tas, zie hoe hij een poot,
een tweede, nog een keer
voor de ander

en vergroot hem
tot zijn geur het universum vult.