Posts met de tag “meisjes”

Even geen zin in reacties

in sommige gedichten

hij zocht een meisje met wild
woekerende haarwortels, oneffen
glimlach en een aura van babyvet.

zij vond zichzelf opnieuw uit
in de plooien van kleermakers
zitboeken, het ontvouwen van spijt.

in sommige gedichten komen ze
nog samen of tegelijk; in andere
bloeden kinderen bloemen uit,

Even geen zin in reacties

Ana

01 mei: 56,8 kg

Vuurwerk met iemand
En daarna helemaal naar
Aardbeitjes ruiken

Haiku. Moesten we schrijven voor school.
Anyway, ik heb nu een vetpercentage van 13,3%
en dan loop ik vandaag in de zon naar huis – aan de ene kant
echt great, maar op dat moment besefte ik me meteen
dat de hele situatie niet echt great was: mijn mond
stinkt, ik heb een hele pot duopenottie uitgelikt.

Dusch. Het plan.

Ontbijt: Niks
Tussendoor: Niks
Lunch: Stukje komkommer
Tussendoor: Niks
Avondeten: 1 schep boontjes & ½ schep aardappelpuree.

Het liefst wil ik een pelgrimsroute doen,
maar ik ga meer dansen in mijn kamer:
you won’t know the fucking difference.

04 mei: 56,9 kg

Ellow. How’s life there? Hier is het nog steeds kut.

Dat bewijst die gigantische drol in de wc-pot van zonet wel (sorry).

Ik stel me behoorlijk kwetsbaar op, moet ik zeggen.

07 mei: 56,8 kg

Genoeg gezeik.

Hoe ga ik het vanaf nu aanpakken? Anders.
Wat betreft automutileren: daar is geen twijfel
over mogelijk, dat doe ik gewoon.

Ik bedoel, boeiend. I believe in control.

Ik heb me zes uur opgesloten in mijn kamer
en me helemaal kapot gesneden. Het bleef
maar bloeden. Zo grappig, ik hield gewoon
niets meer binnen!

Ik ging naar bed met een mooi, leeg gevoel.

09 mei: 56,8 kg

“Howaboutdinsdagnazessennagenietenvandezonmetbiertjesenwijntjesenseksenzo?”
Wtf. Waarom sms ik dat met zo’n regenboogje (I love dat regenboogje
staat voor dromen, geluk, weet ik het) erachter? Weet ik het.

Anyway, daarop kreeg ik niks meer terug. Bah. Het is zo bahbah.
Ik kon wel janken. Kan wel janken. Heb gejankt.
Verder ben ik echt dood (en dik), maar boeiend.
Bah graftakke tering kut blehhhh.

10 mei: 55,9 kg

Een week lang primitief kamperen in de natuur:
mijn moeder veranderde in een groot, groen blok,
de eenzaamheid in een ring van gevlochten touw.

Attributen verzameld, op naar stap twee: zie de zon,
word gelukkig keidronken tussen de hanenkammen,
in de frisse ochtendlucht met de mooie roze wolken

wil ik al mijn botten kunnen zien, met bovenbenen
die elkaar niet raken als een Operation Beautiful
briefje van een hoog gebouw afwaaien: woeiiiiiiiii.

14 mei: 55,1 kg

08:30 drie crackers met chocopasta (overgeven)
10:30 twee pakjes liga, appel (overgeven)
13:00 negen chocolade koekjes (overgeven)
14:00 nog. meer. chocolade koekjes. (overgeven)
15:00 halve zak chips (overgeven)
15:30 pakje liga (overgeven)
17:15 chips (goh…) (overgeven)
17:30 een reuze krakeling, bastogne koeken (overgeven)
18:00 appel (overgeven)
19:00 avondeten: macaroni (overgeven)
20:15 twee stroopwafels (overgeven)
20:45 halve komkommer (overgeven)
22:30 vier pakjes sultana (overgeven)

Zo. Dat is er dus ook weer uit.

16 mei: 55,1 kg

Wat een topweekend! Ik heb nu dus 50 uur
niks gegeten. En dan ook nog heerlijk hockeyen
in het zonnetje Kcals verbranden, net zolang

tot ik dun ben als een regenboog, kleurrijk
maar doodstil herinnerd als een mooi meisje
dat jongens supermakkelijk konden optillen.

Ook al heb ik nu keelpijn en zijn mijn knokkels
kapot: het gaat goed, het gaat lekker: de vloer
zal niet meer kraken als ik eroverheen loop.

17 mei: 55,4 kg?

Mijn moeder heeft de weegschaal afgepakt.
De controle is WEG. WEG. WEG.

WAAROM BEN IK HET PERFECTE VOORBEELD
VAN DE MEEST IMPERFECTE, MISLUKTE
KUT-PERSOON DIE ER OOIT HEEFT BESTAAN,
BESTAAT EN ZAL BESTAAN?

Ik bedoel: MEGABUIK 2 X 15 met BAL.
Ik bedoel: VIER napolion salmiak
Ik bedoel: la la la la depressie.
Ik bedoel: dankjewel, moeder.

Me is very MAD @ me.
En dan zit ik ook nog met die ring van eenzaamheid.

18 mei: 10055,4 kg?

Ben 10.000 kg aangekomen. Maar ik heb gebraakt,
gebraakt, gebraakt, gebraakt. Toen haatte ik mezelf
minder, maar het is heel erg tijdconsumerend.

Ik heb bij Bleedlikeme – ze zit schuin voor me
ijsklontjes te eten – aangegeven dat ik wil
meedoen met de afvalwedstrijd in juni,

maar mijn ouders dwingen me. Mijn vader
zal ook wel weer die zalmsalade maken
voor ik doodga. Daar kom ik dus niet onderuit.

Kan ik jullie trakteren op wat héérlijke thinspo?

21 mei: 53,3 kg

Woehoe, je had mijn moeder moeten zien toen
de huisarts zei dat ik last had van ‘pubergrillen’.
Zij schuldgevoel omdat ze mij had volgestouwd.

Ik bedoel: be-fucking-grafenis. Alsof ik doodga
als ik niet eet. Dank je wel, moeder.

In werkelijkheid zijn jullie vast beeldschoon
en willen jullie onnodig afvallen. Ik niet. Ik krijg
geen lucht door al dat vet dat op mijn borst drukt.

Anyway. Stel je voor dat je een wc-bril
om je mond laat tatoeëren. Dan kots je
in feite al in het riool.

Dusch.

29 mei: 49,0 kg

65 64 63 62
61 60 59 58
57 56 55 54
53 52 51 50
49 48 47 46
45 44 43

This is gonna be my summer.
Ik weet het zeker. <3

Even geen zin in reacties

elders

voor L.

elders begint waar ik eindig. dat wil zeggen
waar jij begint. of andersom: ik begin bij jouw
einde – elders een schaafwond tussen ons in.

elders is een belegen meisje met verlegen haar
en hoe zij zich in slaap huilt: vijf vingers om
de holte van haar buik, twee vingers daar.

elders is een huis aan het einde van regen,
maar ook het volgende, het daaropvolgende
en wie in huizen wacht. elders is de ander,
als in: anders alleen, misschien.

Even geen zin in reacties

drie meisjes bij de slam

en jawel hoor, ze staan er weer
met teruggetrokken tanden al
dan niet de dertig te passeren.

drie meisjes bij de slam
in schotsgeruite pofrokjes
bespreken jongeherenleed.

even lekker kletsen zo
op een warme oktoberavond
met glutenvrije strandtas om.

maar heer heb medelij!
zij zullen vroeger vast hebben geslist
en was er niets iets met hun vaders?

zeep dus eerst hun borstjes in
en houd ze dan voorzichtig maar beslist
drie minuten onder handwarm water.

Even geen zin in reacties

notitie

je denkt aan dode mensen, leest hun brieven,
volgt de letters met je vinger. vreemd en sierlijk;
de kalligrafie van de dood.

als meisjes van nu straks sterven
ondertekenen zij hun laatste kaart
met :(-tjes op de i en xxx-jes.

zwaai je haar uit alsof ze op vakantie gaat,
op weg is? grap je: ‘we gaan op reis meis,
maar wat nemen we mee?’

en vind je later wat zij achterlaat?
kaarten in haar tas, toegestane roodstand,
schaamstreep op matras.

‘ze hield van tulpen, schelpenspiegels, de liefde,
en bezoek. ze leed aan ludduvuddu,
leggings en lymfeklierkanker.’

het is genoteerd.

 

Even geen zin in reacties

uitzicht op uitzicht

wat op het land begint eindigt meestal
in de stad. het trage meisje met de koeien
ogen is achter elk derde raam te vinden

in Hellevoetsluis of Zoetermeer. het waar
doet er niet toe. ze wordt niet gezocht
door de buren. ze veroorzaakt niets.

uitzicht is een beest met twaalf open ogen
per verdieping aan de overkant. lakens,
ondergoed en sokken huilt het. ze telt

de ramen op haar vingers af. wat waar is
is dat iedere avond vordert. bij elf is het tien
uur. als ze stil is hoort ze leven in de biobak.

Even geen zin in reacties

Hooi, zegt ze (Martijn Benders)

Gegijzeld door de muziek
slaat je stem als een grammofoonplaat over
omdat je hoofd spijbelt met dat meisje
drink je al uren uit hetzelfde glas.

Je wou dat je een ander was,
King Kong of Jezus, iets met een borstkas,
iets dat zou drijven als het zo verstijfde
ontvoerd door de hooimuziek van de taal.

De bijen doen het ook.
Ze beroven de bloembanken
ontsnappen in hun gestreepte pakken
achtervolgd door de tralies
van het sluitende gras.

En, ergens ver weg
steekt de grammofoonwesp
zijn angel in je knast en strompelt
de liefde op modderig groene laarzen
het cafe binnen.