Posts met de tag “moeder”

Even geen zin in reacties

Eenzame uitvaart 31: man in deuropening

in iedere deuropening
stokt het bestaan – je komt
of je gaat, bent nergens.

het is niet als een brug
waar je van uit kunt kijken
naar de belofte van een stad

die schittert in de verte, niet
als de loop waar je jezelf
met een klik in kunt verliezen.

in een deuropening ben je
niets dan onderweg –  je komt
of je gaat, blijven kun je niet.

Mijn moeder slaapt graag uit. Wat dat betreft mag ze zich gelukkig prijzen dat ze niet is toegetreden tot de poule des doods, want een uitvaart ‘via de gemeente’ is per definitie een vroege aangelegenheid. Dit keer vindt de crematie vrijdag om negen uur plaats, meldt de dame van de dienst Bijzondere Hulpverlening. Of ik dan kan. Het is vroeg. Maar ik kan. Of ze iets over de overledene weet. Ze weet iets. Maar niet veel. Aras is gevonden in een pand waar een onbekend aantal mensen – hoogstwaarschijnlijk allen zonder geldige verblijfsstatus – wonen. Zij troffen hem rond kwart voor vijf ‘s ochtends aan, hangend in een deurpost. Een rottijd om te sterven, denk ik meteen. Via de Litouwse ambassade wordt duidelijk dat zijn moeder nog leeft, niet naar Nederland kan komen, maar wel graag de as van haar zoon wil ontvangen. Verder heeft de recherche wat verfrommelde papiertjes in Aras’ broekzak aangetroffen. Daar blijkt uit dat hij mogelijk in Amerika heeft gewoond. Meer informatie is er niet. De bewoners zeggen hem niet te kennen. Hij sliep wel eens op de bank. Hij woonde er niet. Hij hing er ineens. Tsja.

Vrijdagochtend halen vriendin en ik een slaperige moeder op en rijden naar het crematorium. De uitvaartbegeleiders zijn blij dat ik muziek bij me heb. Ze hadden het er net over gehad, samen, over welke muziek je voor zo’n relatief jong persoon zou moeten kiezen. Geen ‘begrafeniskrakers’. Geen klassiek ook. Maar wat dan wel? We tekenen het condoleanceregister dat straks met de as wordt meegestuurd. Aras’ moeder zal drie namen zien staan. Die van mij. Die van mijn moeder. En die van mijn vriendin. Ik stel me voor dat ze zich af zal vragen wie we zijn en misschien zal denken dat we Aras goed hebben gekend. Ik denk dat ik dat een geruststellende gedachte vind. Zodra het ‘stilte’ lampje aanspringt, betreden we het zaaltje. Anthony zingt ‘Hope there’s someone / who’ll take care of me / when I die’. Als het nummer eindigt, loop ik langs de kist waar we een korenbloem en het ingelijste gedicht op hebben geplaatst en doe waar ik voor gekomen ben. Het prachtige ‘Highwayman’, niet in de versie van de oude countrykanonnen, maar van Arbouretum sluit de korte plechtigheid af.

Erg mooie muziek, vindt de uitvaartleider. Ik ben het met hem eens. De muziek leek echt bij de overledene te passen. Een vreemde gewaarwording. Emotioneel ook. Alsof deze dood niet ‘nodig’ was geweest, constateert mijn vriendin. Halverwege de koffie wordt het ingelijste gedicht terugbezorgd. Mag niet in de oven, tenzij we het glas verwijderen. De uitvaartleider heeft een beter idee. Gedicht en cd zullen condoleanceregister en as naar Litouwen vergezellen. Waarom de ambassade geen moeite heeft gedaan om Aras zélf naar Litouwen te laten vervoeren, blijft de vraag. Hij heeft toch een moeder. Vindt mijn moeder.

Even geen zin in reacties

0: voordat hij er was

voordat hij er was
    werden alle dieren stof
om hem te maken
    at moeder kapoen en wulps
bezweette vader het raam.

de grote eindbaas
    was dood voordat hij er was
(so far the challenge)
    een leegte om te vullen
met zware zwarte gaten.

voordat hij er was
    verlieten zielen de buik
rook zweet naar sperma
    schreef vader de ware naam
van god in stof op het raam.

iedereen had seks
    met de vogels in het veld
voordat hij er was
    nam men het niet nauw
met patrijs, kapoen en wulps.

de vraag werpt zich op
    omdat hij lage health heeft
en die leegte vult
    met zwarte gaten
of jezus daar dan in past.

Proloog van een geflarfte ‘biografie’ in tanka/kyoka-vorm .

Even geen zin in reacties

Ana

01 mei: 56,8 kg

Vuurwerk met iemand
En daarna helemaal naar
Aardbeitjes ruiken

Haiku. Moesten we schrijven voor school.
Anyway, ik heb nu een vetpercentage van 13,3%
en dan loop ik vandaag in de zon naar huis – aan de ene kant
echt great, maar op dat moment besefte ik me meteen
dat de hele situatie niet echt great was: mijn mond
stinkt, ik heb een hele pot duopenottie uitgelikt.

Dusch. Het plan.

Ontbijt: Niks
Tussendoor: Niks
Lunch: Stukje komkommer
Tussendoor: Niks
Avondeten: 1 schep boontjes & ½ schep aardappelpuree.

Het liefst wil ik een pelgrimsroute doen,
maar ik ga meer dansen in mijn kamer:
you won’t know the fucking difference.

04 mei: 56,9 kg

Ellow. How’s life there? Hier is het nog steeds kut.

Dat bewijst die gigantische drol in de wc-pot van zonet wel (sorry).

Ik stel me behoorlijk kwetsbaar op, moet ik zeggen.

07 mei: 56,8 kg

Genoeg gezeik.

Hoe ga ik het vanaf nu aanpakken? Anders.
Wat betreft automutileren: daar is geen twijfel
over mogelijk, dat doe ik gewoon.

Ik bedoel, boeiend. I believe in control.

Ik heb me zes uur opgesloten in mijn kamer
en me helemaal kapot gesneden. Het bleef
maar bloeden. Zo grappig, ik hield gewoon
niets meer binnen!

Ik ging naar bed met een mooi, leeg gevoel.

09 mei: 56,8 kg

“Howaboutdinsdagnazessennagenietenvandezonmetbiertjesenwijntjesenseksenzo?”
Wtf. Waarom sms ik dat met zo’n regenboogje (I love dat regenboogje
staat voor dromen, geluk, weet ik het) erachter? Weet ik het.

Anyway, daarop kreeg ik niks meer terug. Bah. Het is zo bahbah.
Ik kon wel janken. Kan wel janken. Heb gejankt.
Verder ben ik echt dood (en dik), maar boeiend.
Bah graftakke tering kut blehhhh.

10 mei: 55,9 kg

Een week lang primitief kamperen in de natuur:
mijn moeder veranderde in een groot, groen blok,
de eenzaamheid in een ring van gevlochten touw.

Attributen verzameld, op naar stap twee: zie de zon,
word gelukkig keidronken tussen de hanenkammen,
in de frisse ochtendlucht met de mooie roze wolken

wil ik al mijn botten kunnen zien, met bovenbenen
die elkaar niet raken als een Operation Beautiful
briefje van een hoog gebouw afwaaien: woeiiiiiiiii.

14 mei: 55,1 kg

08:30 drie crackers met chocopasta (overgeven)
10:30 twee pakjes liga, appel (overgeven)
13:00 negen chocolade koekjes (overgeven)
14:00 nog. meer. chocolade koekjes. (overgeven)
15:00 halve zak chips (overgeven)
15:30 pakje liga (overgeven)
17:15 chips (goh…) (overgeven)
17:30 een reuze krakeling, bastogne koeken (overgeven)
18:00 appel (overgeven)
19:00 avondeten: macaroni (overgeven)
20:15 twee stroopwafels (overgeven)
20:45 halve komkommer (overgeven)
22:30 vier pakjes sultana (overgeven)

Zo. Dat is er dus ook weer uit.

16 mei: 55,1 kg

Wat een topweekend! Ik heb nu dus 50 uur
niks gegeten. En dan ook nog heerlijk hockeyen
in het zonnetje Kcals verbranden, net zolang

tot ik dun ben als een regenboog, kleurrijk
maar doodstil herinnerd als een mooi meisje
dat jongens supermakkelijk konden optillen.

Ook al heb ik nu keelpijn en zijn mijn knokkels
kapot: het gaat goed, het gaat lekker: de vloer
zal niet meer kraken als ik eroverheen loop.

17 mei: 55,4 kg?

Mijn moeder heeft de weegschaal afgepakt.
De controle is WEG. WEG. WEG.

WAAROM BEN IK HET PERFECTE VOORBEELD
VAN DE MEEST IMPERFECTE, MISLUKTE
KUT-PERSOON DIE ER OOIT HEEFT BESTAAN,
BESTAAT EN ZAL BESTAAN?

Ik bedoel: MEGABUIK 2 X 15 met BAL.
Ik bedoel: VIER napolion salmiak
Ik bedoel: la la la la depressie.
Ik bedoel: dankjewel, moeder.

Me is very MAD @ me.
En dan zit ik ook nog met die ring van eenzaamheid.

18 mei: 10055,4 kg?

Ben 10.000 kg aangekomen. Maar ik heb gebraakt,
gebraakt, gebraakt, gebraakt. Toen haatte ik mezelf
minder, maar het is heel erg tijdconsumerend.

Ik heb bij Bleedlikeme – ze zit schuin voor me
ijsklontjes te eten – aangegeven dat ik wil
meedoen met de afvalwedstrijd in juni,

maar mijn ouders dwingen me. Mijn vader
zal ook wel weer die zalmsalade maken
voor ik doodga. Daar kom ik dus niet onderuit.

Kan ik jullie trakteren op wat héérlijke thinspo?

21 mei: 53,3 kg

Woehoe, je had mijn moeder moeten zien toen
de huisarts zei dat ik last had van ‘pubergrillen’.
Zij schuldgevoel omdat ze mij had volgestouwd.

Ik bedoel: be-fucking-grafenis. Alsof ik doodga
als ik niet eet. Dank je wel, moeder.

In werkelijkheid zijn jullie vast beeldschoon
en willen jullie onnodig afvallen. Ik niet. Ik krijg
geen lucht door al dat vet dat op mijn borst drukt.

Anyway. Stel je voor dat je een wc-bril
om je mond laat tatoeëren. Dan kots je
in feite al in het riool.

Dusch.

29 mei: 49,0 kg

65 64 63 62
61 60 59 58
57 56 55 54
53 52 51 50
49 48 47 46
45 44 43

This is gonna be my summer.
Ik weet het zeker. <3

Even geen zin in reacties

en of het goed was, zag hij niet

hier liet ik na haar dood mijn moeder wonen; in de balzaal op aarde
worden de meeste zaadcellen opgesloten. een paar redden het
en klimmen bovenin; eenzame cowboys die om aandacht schreeuwen
en daarom vergeten de achterdeur te sluiten.

er was eens een sprookjesverteller en die ging dood; dat eenzaam klootzakje
betekent het einde van leven op aarde. zo raakte zij verslaafd
aan de alcohol – ‘K zit bie Maria Dat is jao mooi Hotsik Kaboutertje –
is een heel veel voorkomende emotie na de dood van een dierbare
en een broodje tartaar een olijk walsje met draaiorgelintro.

u begrijpt: steeds terugkerende motieven zijn seksualiteit, verrotting,
persverse gedachten over dieren en mag ik a.u.b. zelf uitmaken
wanneer ik me oud en eenzaam voel en wil sterven?

ook Harry Potter – hallo ik voel telkens de dood en dan weer niet
kan je dat ook hebben in Dordrecht en ik ga naar school
en ik ben een jongen 😛 – wordt eenzaam en volwassen.

moet ik hem nu uitleggen dat zijn moeder kanker heeft
en in haar kleien hutje ligt te creperen?
ik loop weg om de ijsjes af te rekenen.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)