Posts met de tag “religie”

Even geen zin in reacties

something religious

a lot of it was just teenage bravado:
we gave her food, she took her clothes off.
we put a cable to her mouth, she bled
from every hole like it was something religious.

still, people have to be quiet until they are.
see paragraph 12: you have to make adjustments
to your perceptions – i’ve been stealing my mum’s
lately and they are so warm and comfy to cart around.

we gave her food and she bled, to put it kindly,
flawed. it was something religious; the diversity
of holes made playing unforgettable when firing
flat-shooting loads at typical defensive instances.

when Tallulah was put down, a truculent storm
raged for hours. a lot of it was just teenage bravado:
like pashmina-type wraps, the cover of moral certainty
comes in many flavors, you make adjustments

via a drip, but there doesn’t appear to be a point
of impact. it was something religious: we all know
what happened, but answers can not substitute
for that encounter – it’s basically a feel good thing.

Even geen zin in reacties

ik zag een heldere hemel, die niet in tijd maar in ruimte van dag naar nacht overging

salaamoe3leikoem mijn broeders en zusters,

vannacht heb ik gedroomd dat ik Jezus was (mijn haat voor België
was de drijfveer; dan maar op achterbakse wijze de nazi’s steunen),
een homo in waxcoat met purperen haren, onzichtbaar, maar ik kan
een beschrijving geven; een stralende verschijning met tube Velpon,
een gesluierde ruimte die op stokken door de woestijn wordt vervoerd.

ik droomde van hoe nietig ik me voelde (kunt u alstubeliefd uw goede
gedachten naar mij sturen? ik heb dit zo nodig), weetjewel, een man
van achter in de 40, in de houdgreep genomen door dromen over liefde.
mijn kinderverlangen in een vederlichte boomhut; af en toe sliep ik
met een meisje en als ik niet te veel had gedronken, neukten we.

dromen is vooral geen kou hebben (in the cold winter, in de koude winter,
underneath the stars, onder de sterren), dolfijnen die met bloemetjes
pistole sgiete en zorgen dat de kunstpik in haar kontje verankerd blijft.
misschien had ik het niet moeten doen, maar vanmorgen word ik wakker
als haar, bind m’n handen vast en laat me rillen.

(hierna veranderde de sterren in vogels het was erg mooi)

Even geen zin in reacties

zonlicht, over wat je niet kent

i.

er is eens iets misgegaan. ik gebruik slechts één woord
om dit te beschrijven en kies voor haar
die verdween, niet door te verwensen,
maar door te wachten

op een trein, omdat ik een engel probeerde te boetseren
uit meisjeszweet, meer of minder woorden gebruikte
of overgevoelig was voor vrouwenstemmen

doet niet ter zake. ieder woord wordt uiteindelijk illusie,
een God om in gepaste richting tot te bidden; achterwerk
omhoog, omdat ik moeilijk kan zitten.

ii.

in bed kruipen en de verduisteringsgordijnen sluiten,
een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee, het interesseert haar niet.

ik heb geprobeerd haar te verleiden, met rust te laten,
aan te dringen, achterwerk omhoog – vijf keer per dag
in comateuze toestand praten, achteraf

helpen met meisjeszweet, omdat zij zich schaamt
met stofzuigen – langer dan een paar minuten houdt ze het niet vol
omdat ze moeilijk kan staan,
zoog ik.

iii.

we waren zogende ouders die het beste met de kids voorhadden,
maar langzaam sloop er een verlammend en ontwrichtend proces in:
de vreesachtige behoefte zich aan te passen, over misfortuin te jammeren
met bejaarden, hoempapa muziek en gepaneerde schnitzels.

toen alles nog te overzien was, samen te vatten in verhalen van één
of duizend woorden, deed de verleiding van meisjeszweet niet ter zake:
ik boetseerde een engel in comateuze toestand en liet haar met rust
totdat haar naam een illusie was waarop ik moeilijk zittend zoog.

tot voor kort waren het slechts geruchten, maar NASA toonde foto’s
van de Fendt hakselaar waarin mensen verdwijnen door te wachten
in bed, het verduisteringsgordijn gesloten en daarachter zonlicht,
over wat je niet kent – een klein dorp, een hotel, uitzicht op zee.

iv.

Engel,

opeens voelde ik dat ik nergens naar toe moest gaan,
geen trein instappen, niemand ontmoeten.

waarom wist ik niet.

het is wel jammer, want het is toch al niet zo’n vrolijk einde
en ik wou het niet zo laten aflopen:

vijf keer per dag de verduisteringsgordijnen sluiten.
moeilijk zittend in comateuze illusies verdwijnen
als zonlicht over wat je niet kent.

ik heb geprobeerd.
ik heb geprobeerd.

ps. soms danst het synchroon op cowboymuziek.
pps. soms drinkt het thee, soms zweet het meisjes.

Even geen zin in reacties

Hooi, zegt ze (Martijn Benders)

Gegijzeld door de muziek
slaat je stem als een grammofoonplaat over
omdat je hoofd spijbelt met dat meisje
drink je al uren uit hetzelfde glas.

Je wou dat je een ander was,
King Kong of Jezus, iets met een borstkas,
iets dat zou drijven als het zo verstijfde
ontvoerd door de hooimuziek van de taal.

De bijen doen het ook.
Ze beroven de bloembanken
ontsnappen in hun gestreepte pakken
achtervolgd door de tralies
van het sluitende gras.

En, ergens ver weg
steekt de grammofoonwesp
zijn angel in je knast en strompelt
de liefde op modderig groene laarzen
het cafe binnen.

Even geen zin in reacties

een kleine processie

nadien droegen we dieren op het hoofd: aapje, hond, gele
walrus met de lange tanden. we spraken af dat dit religies waren,
ieder dier een zachtaardige god, een geloof dat naar ons rook.
en als we huilden waren wij niet week, niet slap, maar huilden
de goden zelf, vertrouwend op de streling die op verdriet volgt.

soms braken er conflicten uit tussen de congregaties: goden
werden verworpen, altaren geplunderd. krokodil verloor
een van zijn babyblauwe poten, werd door moeder weggegooid.
onze zwijggelofte hield tot de dreiging van geen toetje stand.

in de zomer trokken we naar buiten, schreden blootsvoets door
enkellang gras. zo vormden we een bescheiden processie, grote
broer, kleine broer; een stap tegen twee. langs de verweerde
tafel en omgevallen stoelen met aaibare aureolen en stijve nekken,
dwalende gelovigen in het meedogenloos voortrazende licht.

Even geen zin in reacties

[Absurdisme is mijn religie] (Olaf Risee)

Absurdisme is mijn religie en God is het woord. Of omgekeerd:
de kinderlijke ontdekking dat woord voor woord
niet spreken kan, dat de uitzondering de regel enzovoort,
dat Eva niet de appel maar de appel Eva nam.

Ofwel: religie is absurdisme van het woord.
En het woord is God en God is kind
aan huis bij wie de taal verloor.