Posts met de tag “vermoedens karameliseren”

Even geen zin in reacties

(het geheim)

we ontdekken dat tussen jou       (een geheim)       en mij groeit.

dit kan (geen groot geheim) zijn, beslissen we. we hebben het
niet eerder opgemerkt. Het landschap is vlak, het uitzicht
onveranderd onbelemmerd: geen heuvel te zien.

de eerste dag proberen we (  h e t   g e h e i m  ) te isoleren,
te benoemen, te grijpen. het laat zich niet betrappen, het weigert

in de hoek te staan, ezelsoren op te zetten.

//

onder het plafond accumuleert het cumulus, grijnst
schaapachtig, reflecteert, geeft
haar vorm niet prijs.

jij duidt de geschatte omvang met je handen aan,
vormt een kop van elastiekjes. ik maak een schotel.

samen vangen we wat regen op.

///

misschien zit {{het geheim}} van binnen, om met ons
op te vullen; met God, een stilte.

jij spreidt labia majora, minora, mi
amore, lik, adem, zwijg in me.

////

in het midden van de kamer richt (het Geheim) een altaar op.
wij slaan kruizen, schetsen pentagrammen, smeken het
geven het namen, paaien het met zoenoffers, omarmen, omcirkelen,
belegeren [het geheim] houdt stand.

op een laag vuur karameliseren vermoedens. we breken
er onze tanden op, knarsen op de brokken, slaan ernaar
met dagboeken vol ezelsoren.

en overal om ons heen vormt het, breidt het zich uit,

vult als tandbederf de ruimte op die we het laten,
wordt (HET GEHEIM) is (HET GEHEIM) blijft onder ons.