Posts met de tag “vis”

Even geen zin in reacties

De zin van het leven

Op een vapefeest vraagt een vage vriend
geëmotioneerd naar de zin van het leven,
waarmee hij vooral het zijne bedoelt.

Ik verzwijg het antwoord
zoals het een dichterlijk genie betaamt
met goddelijke zeggingskracht.

Thuis besluit ik het alsnog groothartig
vast te leggen in een gedicht
dat vrijwel alle vragen overbodig maakt:

in de kinderstoel doet mijn dochter
brrm brrrrm brmmm brrrrrrm
tegen een traag passerende vis.

De vraag rest of dat zinnig is.

Even geen zin in reacties

visvaderurn (in stripvorm)


Even geen zin in reacties

6 (Mark van der Schaaf)

Van de plas is een vis gevonden
met aan de ene kant een tekening met het woord.
Het doet me denken aan een Chinees gezegde:
„Breng de vis niet naar Mohammed
naar een dieper gevoel in jezelf”

want liefde is een tekening van een paarse reus
zonder armen met maar één oog, een subversieve
strategie ten opzichte van degene die vindt
haar vermoorde dochtertje

niet in metrum en rijm, maar op het oog
ziet ze wat verfsporen en stickers, dan is
datgene wat je weglaat vaak belangrijker
dan wat je toont.

Even geen zin in reacties

visvaderurn

hoe wordt een verhaal over een vader geloofd? was ik wetenschapper,
ik zou willekeurige feiten presenteren, zoals ‘gladde hoed, bij vochtig weer’,
‘alcohol beschermt zijn hersenen bij een hoofdwond’ en ‘vaders bestaan
uit een blauwdruk met eiwitmantel en vangen prikkels op’,
waarna hij gedwongen wordt een vis te eten en in een urn verdwijnt.

maar dichters zijn heteroroof en moeten afgestorven cellen vervangen
met stoffen uit levende wezens. daarom proberen we vreemde indringers
te omhullen en te verteren, waarbij schoonheid een selectiecriterium
en vis een rijke bron van DHA is. er zijn goedkopere, maar een duurzame
urn is er vanaf pakweg 200 euro. in principe wel.

voor dichters én wetenschappers geldt: je mag de urn neerzetten,
in de tuin begraven of bijzetten in een galerij. onze diepste angst
is dan ook niet dat we onmachtig zijn (een verschijnsel dat de omgang
met vader juist vergemakkelijkt), maar dat de magie wordt vernietigd
door haar te ontleden in delen vis, vader, urn.

bedenk hierbij wel dat poëzie en wetenschap conservatief zijn;
zonder toestemming zijn voortplanting en reproductie niet toegestaan.
urnen weten dit, vissen vermoeden het en vaders sterven vaak
van eenzaamheid (hoi ma, is alles goed met jou?). voor wie desondanks
in oneindigheid wil rekenen; het gaat allemaal over wat over is –
een vis in een vader in een urn. na vier weken mogen Duitsers
de as mee naar huis nemen.

Even geen zin in reacties

jasmijn (Roop)

ze wijst de oorlog af
en het vergaan geeft haar te denken
omdat het aan de wortels rot

zij wil zijn waar wortels
aan de lucht staan en de stam
de basis is

geroosterde piranhas
op een vuur
van eenmiljoenste voetbalveld
en taal die niets
verlangt dan vis

ze gooit haar jas
in zeven richtingen
voordat zij op haar rug
de hemel vindt

negentien en altijd stoned
ook als ze dat niet is

Even geen zin in reacties

Zeven vissen (Jacob de Bruin)

Twee halve touwtjes:

– één aan een roeiboot,

– één aan een leefnet.

In de roeiboot:

Durk [50] en ik [9].

In het leefnet

zeven [7] vissen:

vis,

visvis,

visvisvis,

– en deze –

de-ze-ven-de-vis.

Zeven zo vermoeide vissen

[lang-]langzaam onderweg

door steeds troebeler water

naar de bodem van de plas.

Zeven vissen als woorden

in een langzaam leefnet

aan een half touwtje

naar beneden –

gestaag.

Ondanks woorden zoals

ondanks,  desondanks,

desalniettemin en dus

als negen woorden

nooit op de bodem

maar onderweg:

leef-net, half-touw-tje,

de-ze-ven-de-vis,

visvis-vis,

visvis,

– en deze –

vis.

Even geen zin in reacties

prinsesje in tegenlicht

kijk, mijn handen maken
prachtige schaduwen
op de muur van dit papier
is alles nog mogelijk.

een konijn of liever een prinsesje
met haar rokje kuis
tot net over haar knie gevouwen?
u zegt het maar

ik zie haar persoonlijk liefst
met levensbedreigend blond haar
tussen mijn vingers naar beneden glijden
als uit een toren.

of in dat zwarte badpak van toen
ik haar onder water langzaam
in tegenlicht tegemoet zwom;
een onverzadigd vette vis.