Posts met de tag “wit”

Even geen zin in reacties

tunnel

en aan het einde dan wat verstrooid blauwe lucht.
hoewel lucht? er is hier niemand meer die ademt
als dieren doen; roerloos rimpellicht over een flank
bewegende stilte, achteloos in en uit en op en neer.

wie er is, zijn wij; zuchters van rokerslongzwarte,
bruidssluierlange schaduwen (zij ziet geen licht,
zij is de tunnel). vandaag knijpt ze haar hart dicht,
alsof hart een spier is die je om een hals draagt.

in en uit en op en neer; het leven voltrekt zich al
even achteloos zonder ons. roerloos rimpellicht
over een flank. er is hier niemand meer die ademt;
hart is dicht als een tunnel, uitzicht ziekenhuiswit.

Even geen zin in reacties

instructies

meet je passen af, ga terug, pas op, dit dient nauwkeurig,
spring achterwaarts het raam door, vertraag
gedachten tot woorden letters zijn, zie de letters, zie scherven,

denk sneeuw, zeg ‘dit is de sneeuw’, proef, rek het uit, je hebt
tijd, laat desnoods de letters vallen, ze zijn zwaar, ze zijn
zwanger van je naam, hoor maar, iemand roept, een meisje,

een jongen vult je naam hier in want niets is vergeten, niet
je lach, gedempt achter een shawl, niet het kriebelen van wol,
niet de hand in de jouwe, in een want of zonder, niet hoe jij

haar zag of hem, niet hoe je rook die ochtend of later, niet
hoe het blauw, het wit, het blauw boven het wit, zo zacht
onder je rug, zo rustig je lichaam, zo stil, sta op, adem, besta.

Even geen zin in reacties

bij twijfel zachtjes schudden

Voor Henk van Zuiden, dichter met ei

eerste scenario: je valt in je slaap
de sterren tegemoet – sommige knipogen
op het ritme van je hart, andere vertragen

je val (tweede scenario) varieert. soms sta je
op met natte wangen, soms blijf je liggen.
dan schudden we je zachtjes
als een ei bij twijfel.

in het derde scenario verdwaal je tussen
je laatste gedicht en het kussen. je hoofd
eivol, je wangen nat van de zijne.

laatste scenario: geel gezicht op wit, je valt
als een ei, maar breekt niet. als je opstaat
vraag je waar je bent. het zuiden van
de vogels tegemoet, zegt hij.

Even geen zin in reacties

nasolingie

sinds kort heb ik het dus ook in mijn rechter;
een beetje kliko-achtig als onrijpe okkernoten.
maar mijn man ruikt niets, zei hij na het rijden
in de buitenbak – zere knieën, verbrande billen,

en spierpijn waar je geil van wordt. doorprikken
of spoelen van holtes klinkt logisch en goedaardig
genoeg, maar ik heb een waterpik, gorgel en flos
en het komt nog steeds opzetten: doorschijnend

wit (wat is het verschil tussen doorschijnend en
wit snot?) dat zen ademhaling belemmert of geel
groen rekbaar slijm. zo ben ik laatst ingescheurd
tijdens het pijpen: het ging dus niet door de neus.

bij wijze van second opinion sms ik soms snot uit
naar 4242 met een sexy mouwloos rompertje aan,
maar het verlossende orgasme wordt afgewezen
bij gebrek aan medische indicatie en/of beltegoed.

kamer met raam

je verwacht een ander wit, van stijf geslagen
eieren wellicht; een waardig wit, opgeklopt
door vaardige handen – en die daaronder,
kalm en warm en klaar.

buiten vriest het licht, je zit waar het kraakt
en staart naar adem op raam; wonderlijk toch
hoe een kamer zich met wachten vult,
wonderlijk maar waar.

steeds als je slaapt, droom je met open mond
van sneeuw. steeds als je waakt, zie je hoe traag
de druppels in haar vallen. je kunt er uren
naar kijken. je kijkt er uren naar.