Even geen zin in reacties

windtunnelstraat

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van steelse concubines; onwillekeurig
zondig als een vlokkige zeenaaktslak
die knisperde onder mijn slippers.

de horizon legt mij geen beperking op.
verschijnt een hert? dan moet het weg.
zijn er wolken om onder te schuilen?
sla er water uit en vang het in kruiken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van uniformen die weduwen en wezen
huis aan huis aan de man brengen:
zeenaaktslakken in windtunnelstraat.

sleept zich naar de rand van de drempel
het licht van een schip? bloosde onwennig
je gezicht? in het hart dat sneller slaat
verschijnt een hert van treurwilgtakken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
voor weduwen en wezen. rug tegen buik,
vel over been staan we tussen werelden:
zoemend hert in het licht van een schip.

Collage van zinnetjes uit de inzendingen van een online mini-gedichtenwedstrijd bij Pom Wolff. Een coproductie van Wen, Anne, Nathalie, Joop, Frans, Marc, Ronald, Rik, Jolies en Jako.

96

en je opent dezelfde deur / en ik zou je niet aan je mond hebben herkend
en ik zou je niet aan je kont hebben herkend / en je hebt echt

oneindig veel oneindig beeldige kinderen / en je kinderen doen gaga
na / en ik weet niet wat gaga is / en ik moet bugaaboe even opzij schuiven

en ik weet niet wie bugaaboe is / en ik struikel over beeldige kinderen
en ik struikel over een kinderwagen / en ik volg een kont die ik niet herken

en ik herinner me de warmte van een kont / en hoe die warme kont
twee handen vulde / en ik herinner me hoe warm verlangen plots kon kloppen

en ik richt de champagne als een warmkloppend pistool / en ik zeg
pang! / en je buigt een vinger die ik niet herken / en al je kinderen zeggen pang!

en ik volg een kont die ik niet herken / en ik ben in een kamer die ik niet herken
en er valt een stilte die ik niet herken / en sommige kinderen doen gaga na

en andere kinderen huilen / en ik zeg dat je beeldige kinderen hebt / en je vraagt
of ik kids heb / en ik zeg nee / en je hoort het niet omdat de kinderen huilen

en de kurk zegt pang! / en we drinken champagne op een bank die ik niet herken
en de meeste kinderen doen gaga na / en ze zijn beeldig / en ze huilen niet

eens zo vaak / en ze missen hun vader maar een beetje / en het is lang geleden
dat je champagne dronk / en je drinkt eigenlijk helemaal niet meer

en je danst niet als een slaapdronken vlinder / en je weet ook niet precies
wat ik daar eigenlijk mee bedoel / en je vraagt of ik kids heb / en ik zeg nee

en ik volg een kont die ik niet herken / en je opent dezelfde deur / en ik zeg dag
en jij zegt dag / en sommige kinderen huilen / en we herinneren ons niet

Even geen zin in reacties

werk aan de horizon

het is lang geleden
dat de zon opkwam.

de horizon is bezet
door boze wolken.

ik zal ze met dodelijke
precisie omschrijven.

de zon kreeg ik er zo
al schitterend onder.

Even geen zin in reacties

golfjes tellen

(voor A. 1969-2014 – ride in peace)

de eerste golf is een onbeduidend stipje
aan de horizon van je oneindige bestaan.
je berijdt ‘m met achteloze souplesse;
handjes in de lucht, beste beentje voor,
blik op open raam.

de tweede golf ontneemt je de adem
als een kitelijn om je hals. dromend
vul je kleine voetstappen met zand.
wakend hoest je weke kokkels op.

de derde voert verstekelingen aan
die door je bloedbaan razen. ze zetten
in je lichaam tenten op. je voedt ze
wat je hebt. ze willen meer,
ze willen woekeren.

de vierde golf geeuwt onder water
als een haai. je spartelt en komt boven,
spartelt en komt boven; visgraatvingers
op laagstaand laken.

de vijfde golf is een berg. als je de top redt
mag je weer naar bed.

zes: je schuimbekt als de branding.

de zevende golf is zee.
ze houdt haar adem in,
je doet nog zeven tellen mee.

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

Even geen zin in reacties

Willy en de wereld

1.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
het huis in de Papaverstraat een vacuüm
in de schaduw van het hakenkruis.

aan het voeteneind zit vader,
negen en traag en reusachtig,
een gestalt-switch in NSB-uniform.

moeder brengt vlugschriften rond,
haar ziel bloot als een neergestorte
bommenwerper in nawuivend gras.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
volksdansende jongens- en meisjeshordes
die elkaar groeten met open hand.

2.

toen hij geboren werd,
heetten alle jongens Willy.
ze waren negen en traag en reusachtig
als volksdansende hordeleiders.

gestalt-switch: Willy’s moeder was een wrak
in nawuivend gras, in spijlenbedden, op strozakken
vond de bevolking iets van hun gading,
een vacuümzuigende vrouw

om verliefd op te worden. en ze groetten
elkaar met open hand. Willy, negen,
geeft antwoord op de vraag waarom:
ik ben er, dus de wereld ook.

De quasi-proloog vind je hier

Even geen zin in reacties

14.053

Even geen zin in reacties

klop klop

we zwemmen in ondieper water.
we groeien waadvogelpoten.
we verdrinken niet.

we ademen ijlere lucht.
we koesteren onze stilte.
we verzwijgen niet.

we zien in zachter licht.
we kneden harten van zon.
we verbranden niet.

we waden, we ademen,
we kloppen (klop?
klop) nog.

Even geen zin in reacties

in sommige gedichten

hij zocht een meisje met wild
woekerende haarwortels, oneffen
glimlach en een aura van babyvet.

zij vond zichzelf opnieuw uit
in de plooien van kleermakers
zitboeken, het ontvouwen van spijt.

in sommige gedichten komen ze
nog samen of tegelijk; in andere
bloeden kinderen bloemen uit,

Even geen zin in reacties

vanuit praktisch oogpunt

met lichaamstaal en geluiden wil de gehandicapte iets.
om dat te begrijpen wordt ze geobserveerd, werkt ze
in gevangenschap mee aan rugvinonderzoek.

daar wordt dan een videootje van gemaakt.
schitterend moment: zij reageert op muziek en soms,
als de voorstelling is afgelopen, zwaait ze wat.

zelf kan ik geen verdoemenis aan haar ontdekken,
zolang ze onwetend is. maar op een bepaald moment
komt het nieuws: ze was geen van beide keren maagd.

lichaamstaal is de waarheid (door gas zwelt de buik op,
zodat de chirurg zijn werk goed kan uitvoeren)
maar de werkelijkheid was er natuurlijk al.

ik bedoel eigenlijk dat alle taal een metafoor karakter heeft.
het betekent dat we hooibergen zijn.

(een speld, ik heb een speld nodig, een doosje veiligheidsspelden
om dit gedicht bij elkaar te houden.
heeft u terug van een hooiberg?)

zodra de kleine was geboren, werd een borst aangebonden.
dat wil zeggen: ze sliep zo vast dat zij niets merkte
en pas wakker werd, toen hij aan de vrouw zat.

of bekijk het vanuit praktisch oogpunt:
om u wakker te schudden gebeurt hier van alles,
valt er een hooiberg aan mogelijkheden over u heen.

(Verschenen in Flarf, Contrabas 2009)