Even geen zin in reacties

Zon, God, stuiver, hart

Voor Wiebe

Voor niks gaat de zon op. Aldus god de vader.

Maar voor een meer gerenommeerde God
is de zon slechts een peertje
aan het uitdijend plafond.

Heeft God goed geslapen? Hij laat de zon op
in de ogen van een meisje.
Laten we haar Marjan noemen. Eva. Eleni.

Is God minder goed gemutst,
dan gaat ze schielijk onder: een stuiver
aan de horizon van een spaarpot.

Soms droeg je vroeg gedoofde zonneogen op handen.
Dan was de zon zwaar. Soms droeg het land haar.
Dan was ze licht, waarin duizend aren knipperden.

Voor niks gaat de zon onder. Op het laatst, misschien
in een hart dat bij elkaar hangt van schroefjes
en moertjes. Het loopt op het veertje van een oude klok.

Tik tok.
Tik tok.
Alles doet het nog.

Even geen zin in reacties

De zin van het leven

Op een vapefeest vraagt een vage vriend
geëmotioneerd naar de zin van het leven,
waarmee hij vooral het zijne bedoelt.

Ik verzwijg het antwoord
zoals het een dichterlijk genie betaamt
met goddelijke zeggingskracht.

Thuis besluit ik het alsnog groothartig
vast te leggen in een gedicht
dat vrijwel alle vragen overbodig maakt:

in de kinderstoel doet mijn dochter
brrm brrrrm brmmm brrrrrrm
tegen een traag passerende vis.

De vraag rest of dat zinnig is.

Even geen zin in reacties

windtunnelstraat

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van steelse concubines; onwillekeurig
zondig als een vlokkige zeenaaktslak
die knisperde onder mijn slippers.

de horizon legt mij geen beperking op.
verschijnt een hert? dan moet het weg.
zijn er wolken om onder te schuilen?
sla er water uit en vang het in kruiken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
van uniformen die weduwen en wezen
huis aan huis aan de man brengen:
zeenaaktslakken in windtunnelstraat.

sleept zich naar de rand van de drempel
het licht van een schip? bloosde onwennig
je gezicht? in het hart dat sneller slaat
verschijnt een hert van treurwilgtakken.

jij wilde zwemmen, ik vouwde een vlot
voor weduwen en wezen. rug tegen buik,
vel over been staan we tussen werelden:
zoemend hert in het licht van een schip.

Collage van zinnetjes uit de inzendingen van een online mini-gedichtenwedstrijd bij Pom Wolff. Een coproductie van Wen, Anne, Nathalie, Joop, Frans, Marc, Ronald, Rik, Jolies en Jako.

96

en je opent dezelfde deur / en ik zou je niet aan je mond hebben herkend
en ik zou je niet aan je kont hebben herkend / en je hebt echt

oneindig veel oneindig beeldige kinderen / en je kinderen doen gaga
na / en ik weet niet wat gaga is / en ik moet bugaaboe even opzij schuiven

en ik weet niet wie bugaaboe is / en ik struikel over beeldige kinderen
en ik struikel over een kinderwagen / en ik volg een kont die ik niet herken

en ik herinner me de warmte van een kont / en hoe die warme kont
twee handen vulde / en ik herinner me hoe warm verlangen plots kon kloppen

en ik richt de champagne als een warmkloppend pistool / en ik zeg
pang! / en je buigt een vinger die ik niet herken / en al je kinderen zeggen pang!

en ik volg een kont die ik niet herken / en ik ben in een kamer die ik niet herken
en er valt een stilte die ik niet herken / en sommige kinderen doen gaga na

en andere kinderen huilen / en ik zeg dat je beeldige kinderen hebt / en je vraagt
of ik kids heb / en ik zeg nee / en je hoort het niet omdat de kinderen huilen

en de kurk zegt pang! / en we drinken champagne op een bank die ik niet herken
en de meeste kinderen doen gaga na / en ze zijn beeldig / en ze huilen niet

eens zo vaak / en ze missen hun vader maar een beetje / en het is lang geleden
dat je champagne dronk / en je drinkt eigenlijk helemaal niet meer

en je danst niet als een slaapdronken vlinder / en je weet ook niet precies
wat ik daar eigenlijk mee bedoel / en je vraagt of ik kids heb / en ik zeg nee

en ik volg een kont die ik niet herken / en je opent dezelfde deur / en ik zeg dag
en jij zegt dag / en sommige kinderen huilen / en we herinneren ons niet

Even geen zin in reacties

werk aan de horizon

het is lang geleden
dat de zon opkwam.

de horizon is bezet
door boze wolken.

ik zal ze met dodelijke
precisie omschrijven.

de zon kreeg ik er zo
al schitterend onder.

Even geen zin in reacties

golfjes tellen

(voor A. 1969-2014 – ride in peace)

de eerste golf is een onbeduidend stipje
aan de horizon van je oneindige bestaan.
je berijdt ‘m met achteloze souplesse;
handjes in de lucht, beste beentje voor,
blik op open raam.

de tweede golf ontneemt je de adem
als een kitelijn om je hals. dromend
vul je kleine voetstappen met zand.
wakend hoest je weke kokkels op.

de derde voert verstekelingen aan
die door je bloedbaan razen. ze zetten
in je lichaam tenten op. je voedt ze
wat je hebt. ze willen meer,
ze willen woekeren.

de vierde golf geeuwt onder water
als een haai. je spartelt en komt boven,
spartelt en komt boven; visgraatvingers
op laagstaand laken.

de vijfde golf is een berg. als je de top redt
mag je weer naar bed.

zes: je schuimbekt als de branding.

de zevende golf is zee.
ze houdt haar adem in,
je doet nog zeven tellen mee.

Even geen zin in reacties

geo-tweets vallen in realtime

ik probeer god te ontleden
als ogenschijnlijk ontoegankelijke
maar bottom line begrijpelijke zin
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’
of ‘misschien drie tot zes maanden’.

ik word bevangen door de soepelheid
van onze lichamen, door de stilte
van het mechaniek, mooi aangekleed
met kussens en plaid als het fris is.

ik besef me dat de meeste mensen
andere mensen zijn die ik kan aanraken
of omhelzen. ik besef me ook dat ik
in dingen geloof die niet bestaan

zoals de wereld omgekeerd zien,
op je rug in de strakblauwe lucht
terugzwaaien naar wuivend graan
en daarna samen pizza eten.

ik probeer god te ontleden
als bottom line begrijpelijke zin,
zoals ‘geo-tweets vallen in realtime’,
‘ik kan andere mensen omhelzen’
of ‘daarna samen pizza eten’.

Even geen zin in reacties

Willy en de wereld

1.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
het huis in de Papaverstraat een vacuüm
in de schaduw van het hakenkruis.

aan het voeteneind zit vader,
negen en traag en reusachtig,
een gestalt-switch in NSB-uniform.

moeder brengt vlugschriften rond,
haar ziel bloot als een neergestorte
bommenwerper in nawuivend gras.

probeer je een wereld zonder Willy voor te stellen:
volksdansende jongens- en meisjeshordes
die elkaar groeten met open hand.

2.

toen hij geboren werd,
heetten alle jongens Willy.
ze waren negen en traag en reusachtig
als volksdansende hordeleiders.

gestalt-switch: Willy’s moeder was een wrak
in nawuivend gras, in spijlenbedden, op strozakken
vond de bevolking iets van hun gading,
een vacuümzuigende vrouw

om verliefd op te worden. en ze groetten
elkaar met open hand. Willy, negen,
geeft antwoord op de vraag waarom:
ik ben er, dus de wereld ook.

De quasi-proloog vind je hier

Even geen zin in reacties

14.053

Even geen zin in reacties

klop klop

we zwemmen in ondieper water.
we groeien waadvogelpoten.
we verdrinken niet.

we ademen ijlere lucht.
we koesteren onze stilte.
we verzwijgen niet.

we zien in zachter licht.
we kneden harten van zon.
we verbranden niet.

we waden, we ademen,
we kloppen (klop?
klop) nog.