de eerste die nu nog met herfst
takken aan komt draven
en daarmee op dit papier
of tegen mijn beeldscherm zwaait
zodat bladeren dit gedicht binnendwarrelen
bijt ik persoonlijk de strot af
want ziek ben ik
van woorden die troost willen bieden
voor alles waar geen troost voor kan bestaan
te moe vooral
om iedere ochtend bloot en bleek
weer als dezelfde jongen op te staan
vergeet me liever even,
begraaf deze woorden in een ondiep graf
en leg jezelf daarnaast ten ruste
mag ik bij je liggen? dan spreken we daar af
om pas te ontwaken als ook dit blad
volledig is vergaan
want als de dood te bedwingen was
met slechts enkele mooie regels
dan had ik die voor je geschreven
ik weet het ook
hier staan ze niet,
vergeef me