poëzie is het bespeuren van patronen
die er niet zijn, zo stelt mijn vereenzaamde
vriend ten bewijze. het gaat van zacht naar hard
[van een kamer vol kaarsen en de gloeigeur
van een vuur met vrienden op het strand naar dertig
watt spaar en tl-licht boven je; alziend en altijd.
zeker, aan het eind van deze koleretunnel brandt licht
in de operatiekamer. de fontanel opent zich
zacht en vol genade; de schoot van een vrouw]
en terug. zo volgt alles een onafwendbare logica.
[mijn tweede vrouw weet alles
van de eerste. er zijn dagen dat ik dit oneerlijk vind.
ik heb er nooit iets van gezegd.]
op zijn bureau staan globes, een kauwgombalmachine
waarin hij tanden bewaart van kinderen, de zijne
of die van anderen. er is geen onderscheid denkbaar
dat de machine maken kan. men werpt in.
ooit bouwde een vriendin een kast die een kast nadeed.
er paste niets in.
ooit bouwde iemand een douche die een douche nadeed.
er paste iets in.
[ze leeft nog, mijn vrouw, maar vraag me niet
naar harde bewijzen.]