Hij heeft de mond van vogels vol.
De wereld zal het weten.
Op pleinen die zich in verten terugtrekken
overstemt hij afwezigheid - verkondigt vogelliefde, leed en dood
in bladerloze bomen. Latijnse namen uit het hoofd geleerd
met het vogelboek op schoot.
Hij weet: vogel is zilver, maar toch
loopt zijn mond er van over; de val van de adelaar,
het kolig kwetteren van kanaries, het zwijgen
van de poetiewiet.
[Wie maaltijd na maaltijd hollebotjes ophoest
mag nooit meer over scherpe kruiden klagen,
zegt ze, terwijl ze op haar woorden doelt.
Hij zoekt ondertussen naar het volmaakte ei,
het ei dat alles overbodig maakt, niet in de zak breekt,
maar in de mond smelt – oneindig beloftevol.
Zij vindt dat hij niet veel te vinden heeft.
Ei, ei. Driewerf ei.]
Een duif die niet door hem is aangereden
ligt in een houten kistje op de tafel bij het raam.
Zoals dat hoort volgt na uren sterven
toch nog onverwacht.
De keukenlamp knippert als een vleugel.
Eenmaal. En twee.
Deus ibi est.
Gedichten